April 2024
Het is voor mij onmisbaar en zelfs een van de allerbelangrijkste ingrediënten van mijn leven: muziek. Ik zou bijna durven stellen dat het leven zónder voor mij niet de moeite waard is. Ik gebruik het continu om ‘goed in mijn gevoel’ te komen of te blijven, of om rust en balans te creëren. En zelfs om in hogere sferen te komen. Er staat bij wijze van spreken altijd wel íéts van muziek op bij mij. Dat muziek bepaalde emoties kan oproepen, is natuurlijk allang bekend. Maar maak je het zelf wel eens mee, dat een bepaald nummer, of een bepaalde toon, per direct de meest diepe en verstopte emoties bij je naar boven ‘trekt’? Het zijn zeldzame en erg persoonlijke nummers, waarvan ik ze met niemand deel. “Mijn” stukje. De emoties die gevoeld kunnen worden tijdens die bepaalde nummers zijn té intens en privé om met anderen te delen. Van de duizenden nummers die er zijn, penetreren er maar een paar écht diep in die emotionele wereld; Ze raken de ziel.
Tijdens het clean leren leven gebruikte ik muziek om met mijn agressie om te leren gaan, om te kunnen komen bij de laag ónder die agressie: verdriet. Op momenten dat ik letterlijk vastzat van woede, zette ik een bepaald nummer op om te ‘breken’, zodat ik de emoties op een gezonde manier kon verwerken. Agressie, in de mate dat ik die kon (en heel soms nog steeds kan) ervaren, voelt namelijk écht niet lekker, is zeer duister van aard en bovendien dé trigger om alles weer even lekker te gaan verneuken of, zoals voorheen, hardcore te gaan gebruiken. Achteraf gezien heb ik nooit op ‘zuiver verdriet’ gebruikt. Het was voor mij alleen onmogelijk om verdriet, en dus kwetsbaarheid, te tonen naar anderen. Agressie was ‘veiliger’, een goed geolied beschermmechanisme. Eigenlijk gewoon een oplossing die averechts werkte op de lange termijn, net zoals bij gebruiken het geval is.
Het is voor mij zelfs zo dat een craving, de trek in drugs of alcohol, niks meer is dan vastzittende emoties; als een onuitwarbare knoop. Een heel irritant en onrustig gevoel. Huilen, wat ik dus vaak met muziek voor elkaar kreeg, hielp me dan − en doet dit, indien nodig, nog steeds. Hierdoor verdwenen de cravings vrijwel direct, lukte het me om clean te blijven en geestelijk weer in balans te komen. Voor die dag dan, want dit is een proces dat ik door de jaren heen vaak heb moeten herhalen.
Muziek is voor mij dus een krachtige tool om mijn emoties te kunnen reguleren. Het kan zelfs emoties forceren. In de goede zin van het woord. Uiteraard kan het ook de tegenovergestelde kant op werken en mijn agressie vergróten, wat natuurlijk nooit handig is. Op zo’n moment luister ik dan naar heel andere muziek, naar keiharde rauwe teringherrie om precies te zijn. Soms zet ik dit op tijdens het trainen, bijvoorbeeld, en dan is het onschuldig van aard. Maar het kan ook zijn dat ik dit soort muziek opzet als ik interne pijn voel en mij daarvan wil dissociëren. Niet handig, want het voedt mijn donkere state of mind dan enorm. Het werkt dan juist agressieverhogend en dus pijnvermijdend. Maar goed, ik ben nog lang geen verlichte geest en maak ook nog gewoon ‘fouten’. Het resultaat is alleen wel dat ik vervolgens alsnog met de onopgeloste emoties die eronder zitten, moet gaan dealen. Pure uitstel van executie dus.
Inmiddels ben ik alweer een paar jaartjes ouder en de afgelopen jaren heb ik nog wel de nodige ellende meegemaakt. Zoals iedereen. Maar gelukkig is mijn agressie enorm op de achtergrond geraakt. Er is dus ook minder verdriet. Er heeft veel heling plaatsgevonden. Het is allemaal veel stabieler. Soms gebeurt er nog wel eens iets, een bepaalde heftige trigger die oud zeer raakt, en dan komt altijd eerst weer de agressie. Dit is en blijft een oeroud beschermingsmechanisme van mij. Mensen die mij kennen zien het direct aan de blik in mijn ogen als ik op zo’n moment in de sportschool ben, om mezelf af te reageren. Al is het tegenwoordig gelukkig wel gemakkelijk om mijn woede niet meer te uiten op een verkeerde manier. Het is ‘gewoon’ zaak om naar de pijn eronder te gaan en niet iemand, of mezelf, te vernietigen. 😉