Juni 2024
Zwetend en letterlijk trillend kwam ik aan bij mijn eerste privéles yoga. Oké, als ik heel eerlijk ben, was het eigenlijk mijn tweede les. De eerste les was al een aantal weken eerder, maar toen ben ik niet komen opdagen. Deze tweede les wilde ik overigens ook bijna afzeggen en alleen, snel, het geld ervoor door de brievenbus proppen. De reden? Angst, omdat yoga totaal buiten mijn comfortzone ligt. Angst, omdat mijn lichaam één grote puinzooi is waarbij je bij het rekken en strekken nog net niet mijn pezen hoort losschieten, mijn gewrichten hoort ont-wrichten en mijn kunstheup eruit hoort klappen. Angst, omdat ik weet dat ik tijdens yoga totaal geen controle ga hebben en mezelf keihard ga tegenkomen.
Maar goed, ik loop deze keer dus toch naar binnen. Ik krijg een glaasje water aangeboden, en we gaan zitten en praten. “Ja, ik voel mij op mijn gemak”, zeg ik zwetend vanuit stil’stand’ (ik zat), met een ademhaling ter hoogte van ongeveer mijn jukbeenderen. We gaan ervoor, zeg ik in gedachten tegen mezelf terwijl ik de escaperoute naar de voordeur scan. De route die mij zou kunnen bevrijden van dit ongemakkelijke gevoel dat zich in elke lichaamscel bevindt. Maar de enige route die mij zou kunnen bevrijden, is het aangaan en verdragen van dit gevoel en mezelf overgeven aan de yogasessie. Maar ditmaal, in deze blog, zal ik een keer niet de wijsneus gaan uithangen.
Ongemakkelijk ‘gevoeletje’ dus, Timo? Ja, de tering! En dan is het uiteraard ook nog eens een mooie vrouw (de yogini, yoginesse of hoe ze dat ook noemen), die hier getuige gaat zijn van iemand bij wie vergeleken een baksteen lijkt te bestaan uit elastisch materiaal. Uiteindelijk lukt het mij om mij enigszins over te geven aan het feit dat ik hier een tijdje zal zijn uit-/overgeleverd aan dit mooie monster dat mij enorm gaat raken in mijn onzekerheid en ongemakken.
Gedachtes die zo’n beetje voorbijkwamen tijdens deze zeer ontspannende yin-yoga-sessie: “wat een ellende. Je kunt altijd opstaan en weglopen als je het niet meer trekt. Wat een ellende. Timo, je gaat hier niet dood aan. Wat zou ze denken van mijn olifantenniveau qua lenigheid? Ze is wel knap. Wat een ellende. Maak even een kutgeintje tussendoor tegen haar. Nee, doe maar niet, dat is gewoon een trucje om even de controle te pakken. Doe maar gewoon wat ze zegt. O ja, doorademen. Probeer die ademhaling iets lager te krijgen dan je voorhoofd. En ietsie meer richting buik. Wat een ellende, ik moet hier weg. Ah, toch even twee kutgeintjes gemaakt, hè, je kon het toch niet laten. Kijkt ze? Kut, mijn vetjes zijn zichtbaar in deze positie. Ademen, het lijkt wel alsof je een record niet- ademen wil neerzetten, Timo. Wat een ellende. Ik zweet me wezenloos van het nietsdoen. Kop afvegen. Zouden we al bijna klaar zijn? Nee, kut, dit was volgens mij pas de tweede oefening. Ik heb trek…”
Uiteindelijk lukte het me wel om mij iets meer op mijn gemak te voelen, maar dit kwam voornamelijk door degene die deze yogales gaf. Ze oordeelde niet en ging erg professioneel te werk, met een fijne energie. Al het ongemak kwam vanuit mijn eigen brein en ik wist van tevoren al dat dit zou gaan gebeuren. Niet voor niets was ik een paar weken eerder niet komen opdagen. En daarvoor had ik niet voor niets al minstens tien jaar lang gezegd dat ik het “ooit wellicht zou moeten gaan doen”, als ik het over yoga had.
Maar fuck it; I did it! Hoe ongemakkelijk ik het ook vond. Lange tijd heb ik me niet zo ver buiten mijn comfortzone begeven, en ik weet onderhand wel dat daar de winst zit. Ik had beloofd om niet wijs te gaan lopen doen in deze blog, dus ik wil het hierbij laten. Ik ga hier absoluut niet de motivator uithangen en lopen verkondigen dat ik een commitment aanga met yoga, puur om geestelijk te groeien, puur omdat het buiten mijn comfortzone ligt. Nee, ik kijk wel ff wat ik doe…
Astrologische toevoeging:
Net als bij de astrologische plaatsing van mijn vorige blog, is een conjunctie (samenstand) van Neptunus (die onder andere voor spiritualiteit staat) en Mars (onder andere spieren) een stand die zou kunnen aangeven dat het beoefenen van yoga een goed idee is. In dit geval combineer je de twee energieën in goede zin. Door middel van fysieke oefeningen met de spieren wordt dan een staat van “zen” of mindfulness bereikt. Zeker als deze in het zesde huis (onder andere huis van gezondheid en dagelijkse verplichtingen) is geplaatst.
In de volgende blog schrijf ik over discipline…