November 2024
Daar sta je dan, op je 36e, voor het eerst in je leven bij de kaakchirurg. Nooit een gaatje gehad, ondanks de hoeveelheid drugs en suiker die erin is gegaan. Ik lijk hiermee een wandelend bewijs dat de kwaliteit van het gebit genetisch bepaald moet zijn. Mensen zeggen dat je, ter verdoving, één of twee prikkies in je bek krijgt en dat ze daarna met een beetje snij- en trekwerk zo je verstandskies eruit halen. Nou, deze stoere jongen peerde hem toen het zover was.
‘s Ochtends, onderweg ernaartoe, had ik nog nergens last van. Dat begon pas in de auto, werd erger toen ik dat walgelijke gebouw binnenliep, en liep hoger op toen ik op de vierde verdieping de lift uitstapte: de verdieping waar de kaakverminkingen plaatsvinden. Daar begon ik te zweten en dienden de gedachtes zich aan voor een wegtrekker. Beginnende angst, vergezeld met een hoge hartslag en zweethanden, werd spoedig een staat van tunnelvisie. Met ‘beginnende’ paniek meldde ik me bij de blonde dame aan de balie en ik ging zitten. De paniek verliet het beginnende stadium, groeide als kool en in gedachten had ik het pand allang verlaten.
Een paar minuten later, tijdens het maken van de gebitsfoto, gaf ik maar vast aan dat de kans groot was dat ik ertussenuit zou knijpen. Behandeld worden onder invloed van een roesje kon namelijk niet nu. Dat had ik al gevraagd. Daarvoor moest ik over een paar maanden terugkomen. Ik zei dat ik er nog even over moest nadenken, of ik de ingreep zónder wilde ondergaan, maar ik wist allang dat ik pleite zou gaan. Toen werd ik geroepen door de chirurg en twee dames, assistentes of zo. Ik zat onderhand compleet in de survivalmode door de stress. Eenmaal in de slachtstoel doemden er beelden op van hoe ik de tent kort en klein sloeg. Toen peerde ik hem. Ja jongens, we hebben het hier wel over een serieuze ingreep; een verstandskies die op kwaadaardige manier ‘het pand’ moet verlaten.
Wat een pussy, hè? Maar dit verhaaltje heeft wel een achtergrond. Dit was namelijk de eerste keer dat ik na een aantal jaren weer een medische ingreep zou ondergaan. Ik had wel verwacht dat ik het niet fijn zou gaan vinden, maar ik had niet verwacht dat het zó kut zou zijn. Ik heb de tandarts overigens altijd al kut gevonden. Het schoonmaken alleen al, waar ze met allemaal spulletjes van alles wegkrassen. Tandsteen. Heerlijk, met al die piep- en krasgeluiden die daarbij vrijkomen. Nog fijner als ze dan ook nog even een zenuwtje aantikken.
Maar mijn heftige reactie die dag kwam niet door mijn helse ervaringen met het verwijderen van tandsteen. Ik kreeg namelijk, in de stoel bij de kaakslager, allemaal herinneringen aan mijn ziekenhuistijdperk als kreupele; negen zware operaties in een paar jaar tijd, drie opgelopen ziekenhuisbacteriën, extreme pijnen, ontstoken aderen door (interne) infusen, gif onder de naam medicijnen, medische fouten en permanente zenuwschade. Kortom: pure ellende en geestelijke marteling, waarbij ik bijna tot aan de dood toe afgebroken ben.
Mijn vertrouwen in de zorg is hierdoor vrijwel compleet verdwenen en bij deze eerste blootstelling, of trigger, aan mijn traumatische ervaringen op medisch vlak bleek hoe diep het nog zit. Ik vertoonde bij de kaakchirurg symptomen van PTSS. Google maar, heb ff geen zin om het uit te leggen. Iets met posttraumatische stress. In de stoel bevond ik mij vooral in de vluchtmodus en ik ben weggegaan, gevlucht dus, voordat het in de vechtmodus over zou gaan. Dat zou niemand daar verdiend hebben, als Timo was gaan flippen. Het is duidelijk dat hier ooit nog eens iets mee gedaan moet worden, EMDR-therapie (traumatherapie) of zo.
Twee maanden later
Ik was een dag te vroeg. Lekker geregeld weer, Timo. Een dag later was er ook gezeik, want blijkbaar had ik iemand mee moeten nemen. Of ik de folder had gelezen, werd er gevraagd. Dusss… Nou, alles verliep dus lekker en mijn moeder kwam mij uit de brand helpen, door erheen te komen. Ze waren daar overigens echt niet aardig tegen mij, maar ik waarschijnlijk nog minder aardig tegen hen door mijn hoge stresslevel voor deze enórme ingreep (één verstandskies).
Vlak voor de narcose vroeg ik of ik propofol zou krijgen. Ja ja, dokter Timo heeft in zijn gebruikersjaren alle soorten drugs en medicijnen (drugs dus) bestudeerd, dus ik wist dat het propofol zou worden. Toen zei de man dat ik ook blablabla-fentanyl kreeg, een of andere variant van fentanyl; het allersterkste opiaat. Ik vertelde dat dit niet heel handig was omdat ik zwaar verslaafd ben geweest aan opiaten. Toen kwam het bekende verhaal: dat het een niet-verslavende vorm van fentanyl zou zijn. DIT IS BELACHELIJK! Hoe dúrven ze opiaten, welke dan fucking ook, tegenwoordig nog steeds niet-verslavend te noemen? ALLE opiaten zijn extreem verslavend, laat staan fentanyl!
Ik onderging het maar gewoon en werd voor tien seconden zo high als een kolibri. Vijf minuten later kwam ik uit de narcose. Ja ja, zo lang duurde deze helse ingreep! Voor een minuutje of twee was ik nog wappie en ervoer ik cravings naar meer. Op dat moment besloot ik dat ik anesthesioloog moest worden, want dan zou ik onbeperkt toegang hebben tot intraveneuze fentanyl. Gelukkig was ik kort hierna weer normaal en was het idee voor deze carrièreswitch weer uit mijn hoofd verdwenen. Ook waren de cravings verdwenen. Ik voelde mij alleen nog even verdrietig, want het was niet fijn om weer zo geconfronteerd te worden met de werking en het effect van opiaten. Ik heb nou eenmaal blijvend een slechte relatie met dit soort spullen en dat was voor heel kort weer sterk voelbaar geweest. Het voelde eventjes als ‘vanouds’, maar met een donker randje. Zoals vanouds dus, want vroeger had alles chronisch een ‘donker randje’. Gelukkig sta ik tegenwoordig écht ver van gebruik af (klopt even af), dus was deze ervaring geen bedreiging voor mijn verdere geestelijke herstel van verslaving.
Astrologische toevoeging: Cheiron.
Cheiron is in de astrologie de gewonde genezer en onze grootste (zielen)wond. Sommigen zeggen dat deze wond niet kan helen, anderen zeggen van wel. Maar hij verdwijnt nooit helemaal. Er blijft altijd een litteken zichtbaar of voelbaar. De wond kan zowel fysiek als psychologisch zijn.
Met bijvoorbeeld Cheiron in het elfde huis (het huis van groepen, gelijkgestemden, verenigingen, et cetera) kan het zijn dat iemand vroeger in groepen gepest is, of buitengesloten werd. De persoon kan zich dan in de toekomst minder fijn voelen in een groot gezelschap en zal zich beter voelen bij een-op-een-contacten.
Bij iemand met Cheiron in het eerste huis (onder andere het lichaam) is de wond vaak direct zichtbaar, zeer vroeg in het leven ontstaan en eventueel zichtbaar op het hoofd, in het gezicht.
Cheiron staat niet alleen voor de wond, maar ook voor het helende vermogen van iemand. Mensen bij wie Cheiron vrij centraal staat in de horoscoop, doen vaak een beroep waarbij ze anderen helen: van arts in een ziekenhuis tot energetisch healer of therapeut.
De naam Chiron, the wounded healer (op zijn Engels) laat ook direct al zien dat ervaringsdeskundigen onder Cheiron vallen. Ik dus ook.
Bij mij is Cheiron bijvoorbeeld zeer sterk verbonden met Mercurius, dé planeet die heerst over communicatie.
Ik stotterde vroeger en voelde mij niet gehoord. Veel later in mijn leven ben ik anderen gaan helpen door middel van communicatie (schrijven, spreken, begeleiden (middels woorden).
Bepaalde transits van Cheiron kunnen een wond veroorzaken, of de wond weer openhalen. Dit is dan een reminder dat er nog iets geheeld mag worden. Ook kunnen er transits lopen die juist helend kunnen zijn, zoals een Jupiter transit op Cheiron. Dit zijn dan goede momenten om bijvoorbeeld therapie te volgen of een ingreep te krijgen. Het kan zijn dat er in die tijd dan iemand op je pad komt om hier iets mee te gaan doen.