Maart 2024
Tegenwoordig krijg ik vaak te horen dat ik zo goed bezig ben en dat ik zo trots mag zijn op mezelf. En dat klopt, en meestal ben ik ook wel trots op mezelf. Maar soms heb ik het idee dat mensen mij te veel credits geven. Of dat andere mensen die iets (soortgelijks) overwonnen hebben, te veel credits tot zich némen. Zodra ik namelijk aangeef dat ik veel (bijna alles!) te danken heb aan andere mensen die op mijn pad zijn gekomen en mij zijn gaan helpen, dan krijg ik als reactie dat ik mezelf tekortdoe. Ik snap die gedachtegang als geen ander, want vroeger haalde ik mezelf standaard naar beneden. Maar toch blijf ik bij mijn standpunt, en die is dat ik in eerste instantie alles te danken heb aan andere mensen.
Zonder bijvoorbeeld de liefde en hulp van mijn ouders en beste vrienden was ik nooit zover gekomen. Er is zelfs een grote kans dat ik er dan helemaal niet meer was geweest. Laat staan de hulp die ik vervolgens, door de jaren heen, van mijn leraren heb gekregen. Want zo noem ik ze. Ze hebben mij namelijk veel geleerd over het leven.
Of het nou mijn ouders zijn geweest die mij op cruciale momenten hielpen, of mijn beste vriendin op vele momenten, mijn oud-begeleider (die een soort grote broer werd) van het safehouse waar ik ooit verbleef, mijn sponsors binnen de ‘12 stappen’ (waarvan ik er een aantal heb versleten), mijn eerste reiki-master, mijn tweede reiki-master, overige healers en natuurgenezers bij wie ik in de leer ben gegaan, mijn astrologielerares, vele auteurs. Of het 24-jarige meisje dat in een koffietentje werkt en mij op een heel slechte dag uitnodigde om even te praten omdat ze blijkbaar aan mij zag dat ik op dat moment het leven niet zag zitten, en ik door het gesprek met haar toch weer voor dat moment de goeie kant opging. Het maakt helemaal geen moer uit. Het is overduidelijk dat ik het niet alleen kon en kan. Sterker nog, in tegenstelling tot vroeger wíl ik het geeneens meer alleen doen.
Daarom wil ik deze blog in zijn geheel wijden aan alle mensen die uren, dagen, weken, maanden en zelfs jaren liefde en energie in mij gestopt hebben. Mensen die een stukje in mij zagen wat ik zelf niet kon zien door alle donkere wolken die eromheen zaten. Mensen die mij op cruciale momenten opvingen, zodat ik bijvoorbeeld tóch niet ging gebruiken om richting de gladiolen te gaan. Mensen die mij keer op keer met (energetische) therapie in elkaar zetten als ik weer met hangende pootjes om hulp kwam vragen. Mensen die het geduld konden opbrengen om mij iets voor de duizendste keer te vertellen, ook al was ik te eigenwijs om ernaar te luisteren en het keer op keer op de harde manier moest leren. Mensen dankzij wie ik letterlijk nog in leven ben. Want geloof me: ik ben echt best vaak gered op cruciale momenten.
Nu ik er zo over nadenk, zijn het zelfs talloze momenten geweest dat iemand mij tijdelijk opving om mij weer met mijn pootjes op de grond te krijgen. En dit gebeurt nog tot aan de dag van vandaag, want ik ga nog steeds regelmatig door fucking zware processen heen, waar oud trauma getriggerd wordt en waar ik helemaaaaal geen zin in heb. Op de meest pijnlijke momenten, die gelukkig wel heel zeldzaam zijn geworden, wil een deel van mij nog steeds het liefst van de aardbodem verdwijnen. En dan kan het dénken aan gebruiken in een split second uitmonden in een reële optie. Als die momenten zich voordoen, moet ik mijn netwerk raadplegen en om hulp vragen.
Dus ja: bedankt voor alle complimenten die ik krijg omdat ik ook mijn deeltje bijdraag om mensen te helpen. Maar alle lof gaat wat mij betreft naar de mensen die mij tot aan de dag van vandaag geholpen hebben. Zonder hun liefde, geduld en hulp was er helemaal geen Timo meer geweest.
Ik ben dan ook niet voor niets vanaf 2014, op en af, altijd wel bij iets of iemand in de leer. Want er zijn gewoon mensen die veel verder zijn in hun proces, qua bewustzijn en zelfliefde. Voorheen moest ik bij hen in de leer om letterlijk in leven te blijven, tegenwoordig leer ik van hen omdat ik meer wil hebben wat zij hebben en ooit door wil kunnen geven wat zij aan mij hebben doorgegeven.
Ze zijn zeldzaam, maar er lopen bijzondere mensen rond. En ik geloof dat iedereen iemand kan vinden die bij hem of haar past, als ze maar goed zoeken en écht willen. Het is mij ook gelukt. Deze mensen onderwijzen niet in slimheid maar in (levens)wijsheid. Mijn eeuwige dankbaarheid gaat uit naar mijn (tijdelijke) leraren. De personen over wie dit gaat, weten precies wie ik bedoel!