Juli 2024
Mensen die mij niet goed kennen, denken vaak dat ik een extravert persoon ben. Dat ik vooral naar buiten gericht ben. Ergens begrijp ik dit wel. Vaak als ik ergens kom, ga ik actief met mensen ‘in verbinding’ omdat ik dat fijn en gezellig vind. Dit is dus wat anderen van mij te zien krijgen.
Maar stel, ik ga op een vrije dag een uurtje of twee actief met mensen in verbinding, gezellig doen, energie weggeven, in een koffietentje of zo waar ik mensen ken, dan ziet vervolgens niemand dat ik mij voor de rest van de dag thuis terugtrek om weer op te laden, tot mezelf te komen. Nadat ik mij dus even extravert (naar buiten gericht) heb opgesteld, houdt het voor mij buiten de deur op en moet ik de energie aan mezelf (terug)geven. Thuis, door alleen te zijn, oftewel: door mij terug te trekken.
We leven in een maatschappij waarin alles maar doelgericht moet zijn en gedáán moet worden. We moeten presteren, shinen, status verwerven, geld verdienen, noem maar op. Dit weet iedereen allang en het is ook allang duidelijk geworden dat veel mensen hieraan onderdoor gaan. Een van de bekendste, of beruchtste, problemen is tegenwoordig de burn-out. Een ‘probleem’ (zo noem ik het effe voor het gemak nu) waarvan ik denk dat het extra hardnekkig is omdat het aan succes gekoppeld wordt; doorzetten, niet opgeven, keihard werken, iets bereiken, geld verdienen, zaakjes regelen, maatschappelijke status verwerven et cetera. Een drugs- en alcoholverslaving is net zo’n groot probleem, groter zelfs waarschijnlijk, maar ik wil niet altijd alleen maar over verslaving lullen, ondanks dat het volgens mij heel veel overeenkomsten vertoont met een burn-out.
Het lijkt alsof in onze maatschappij de tegenhanger van deze actieve doelgerichtheid compleet vergeten, of eigenlijk genegeerd of weggedrukt, wordt. Ik gebruik mezelf even als voorbeeld. Niet omdat ik succesvol denk te zijn, maar ik geloof niet dat mensen blij worden als ik over hén ga schrijven. Als ik heb gewerkt of op vrije dagen mijn energie voor een paar uur heb weggeven, móét ik me terugtrekken om in balans te komen. Ik moet van ‘actief’ naar ‘passief’ en dat laatste betekent in dit geval iets heel anders dan nietsdoen. Soms is het misschien wel echt niets-doen. Dan is het plat op de bank hangen terwijl er nog net geen zielige geluiden uit mijn strot komen. Als ik alleen dat nog voor elkaar krijg, ben ik die dag veel te ver over mijn grenzen gegaan en voor die dag compleet opgebrand.
Mezelf terugtrekken is voor mij eigenlijk gewoon liefdevolle zelfzorg, toegeven aan mijn innerlijke behoeften: rust, geen externe prikkels, niks actiefs moeten (doen), de ruimte nemen om emoties en de binnenwereld te ervaren en te voelen, een moment van innerlijke reflectie. De ene keer zit ik er meteen lekker in en is dat direct fijn. De andere keer moet ik bijsturen om mij weer goed te voelen. Door met mezelf te zitten en van buiten naar binnen te schakelen, kom ik dan met mijn binnenwereld in contact en wordt voelbaar wat mijn behoeften zijn.
Dán pas kan ik dus bepalen welke dingen ervoor gaan zorgen dat ik mij op zo’n moment verzorgd en geborgen voel. Waardoor ik mij gevoed voel. Of beter gezegd: waardoor mijn ziel zich gevoed voelt. Hieronder vallen uiteraard gezond en goed eten, maar ook uitrusten, doen wat ik leuk vind, wat mij ontspanning brengt, zelfzorg, naar de kapper gaan, fijne spulletjes kopen, een goed boek lezen, muziek luisteren. Vaak is het ook gewoon even he-le-maal niks doen wat met de maatschappij te maken heeft. Deze keuzes zijn voor iedereen anders en het is denk ik belangrijk dat iedereen voor zichzelf de dingen vindt die belangrijk zijn om zijn of haar ziel te voeden, om op te laden. Pas als je hier echt tijd aan besteed en je weer gevoed, verzorgd, geborgen en voldaan voelt, kun je de nieuwe energie gebruiken om bijvoorbeeld te gaan werken en je opnieuw naar buiten toe te richten.
Jezelf zelfzorg geven, geborgenheid willen ervaren, het voeden van de ziel, zaken zoals deze staan niet bekend als de meest mannelijke principes. Deze zachtere, vrouwelijke eigenschappen worden dan ook al heel lang weggedrukt in onze maatschappij, zéker door mannen.
Ik geloof dat elke vrouw een mannelijke energie bezit die ze moet integreren in haar vrouw-zijn, en dat elke man een vrouwelijke energie heeft die ook híj moet integreren in zijn man-zijn. Pas dan wordt een mens compleet, in balans, yin en yang. Bij vrouwen zie je deze integratie wellicht al veel meer dan bij mannen. Veel vrouwen werken bijvoorbeeld tegenwoordig en zijn veel meer op hun carrière gericht dan vroeger. Dit vertegenwoordigt hun mannelijke energie.
Daarentegen wordt het nog vaak gezien als een zwakte zodra een man uiting geeft aan zijn vrouwelijke energie of behoeften. Hiermee bedoel ik absoluut geen dingen zoals homoseksualiteit, maar het voelt alsof ik me al moet verantwoorden door dit nu letterlijk hier te benoemen. Omdat ík de vrouwelijke kant van een man altijd zo beschouwde. Vroeger, tegenwoordig gelukkig niet meer. Integendeel. Als een man niet verbonden is met zijn vrouwelijke kant, is hij gewoon niet compleet. Wij mannen zijn nou eenmaal óók emotionele wezens. En we kunnen hoog of laag springen, maar ook wij zullen met onze vrouwelijke kant moeten dealen en integreren in onszelf om gelukkig te (kunnen) worden.
Astrologische toevoeging:
De moeder is in de kindertijd degene die ons voedt. Met eten, liefde, verzorging, bescherming et cetera. Dit wordt in de astrologie gesymboliseerd door de maan. De plaatsing van de maan staat voor de moeder, hoe we onze moeder ervaren hebben, wat voor moederend persoon wij zelf zouden zijn, wat ons emotionele geborgenheid brengt en wat onze behoeftes op dit gebied zijn. Ik denk zelfs dat de plaatsing van de maan in onze horoscoop ons informatie geeft over wat voor moeder we voor onszélf zouden moeten zijn. In de horoscoop van een man staat de maan naar mijn idee ook voor zijn innerlijke vrouw (bij vrouwen is de innerlijke man dan de zon) maar hierbij is ook zeker venus betrokken.
Iedereen weet zijn sterrenbeeld (=zonneteken), maar bijna niemand weet (in het moderne westen) zijn of haar maanteken, terwijl dit net zo belangrijk is. In de astrologie staat synchroniciteit centraal, dus als niemand zijn maanteken weet, of überhaupt weet dat dit bestaat, is het een logisch gelijktijdig ‘gevolg’ dat dit ook niet goed belichaamd wordt.
We moeten op een dag van actief naar passief, anders raken we uit balans. Van extravert naar introvert. Dit wordt ook vertegenwoordigd door het principe dat de zon schijnt (actief) en vervolgens weggaat, waarop de maan ‘schijnt’ (passief). Dit wisselt continu. De zon schijnt actief licht en warmte en de maneschijn is de reflectie van de zon en ‘schijnt’ dus passief.