Iemand zoals ik

Januari 2024

Laatst zat ik met een gozer een bakkie te doen in een koffietentje in Haarlem. Toffe gast, ken hem nu al een tijdje. Af en toe zien we elkaar, doen we een paar bakkies, en gaan de gesprekken meteen de diepte in. Vind ik fijn, dat gebeurt namelijk niet zo vaak in deze maatschappij. Meestal gaat het vooral goed met iedereen. Superfijn wel natuurlijk! Het kan ook aan mijn sociale kringen liggen overigens. Ik spreek niet met superveel mensen af en ben ook selectief geworden in het gezelschap waarmee ik mij omring.

R. (die toffe gast waar ik het net over had) en ik hebben er beiden een handje van dat we ‘het’ beter weten en dat is top. Het zorgt voor leuke discussies en zelfreflectie. We dagen elkaar automatisch uit om ons ego te herkennen tijdens de gesprekken. Maar even tussen ons… Uiteindelijk ben ik wel degene die vaker gelijk heeft, natuurlijk. 😉

Op het moment dat we het over onze vroegere sociale kringen hadden, kwamen we tot de conclusie dat we elkaar in die tijd niet zouden hebben gemogen. Je weet wel: subcultuur-gedoetjes, waar de ene groep de andere haat, iedereen jarenlang ruzie heeft met elkaar en uiteindelijk niet eens meer weet waarom die ruzie er was. Maar de ruzie was écht. Feit was achteraf gezien dat er wederzijdse angst was. Angst voor dat wat we niet kennen. En kwetsbaarheid tonen naar de ander? Dat kon natuurlijk niet! Beter een zwaard en een schild tevoorschijn toveren en stoer doen. Uiteraard liep ik er vroeger bij als zo’n stoere ridder, gehuld in een stevig harnas, want ik was in de kern eigenlijk een heel bang mannetje. Bang voor het onbekende in de grote boze wereld vol met enge mensen. En er was er altijd wel eentje gekker!

 “Iemand zoals jij,” had R. letterlijk in het gesprek gezegd. Geen idee meer in welke context, waarschijnlijk dat hij ‘iemand zoals ik’ in die tijd niet gemogen had. Exact díé woorden heb ik best vaak gehoord de laatste negen of tien jaar: iemand zoals jij. Vooral tijdens de jaren dat ik in herstel zat en clean was.

Als ik bijvoorbeeld aan mensen vertelde dat ik schaapjes helemaal top vond en vaak naar ze toe ging om tot rust te komen… “Iemand zoals jij?!”

Als ik iemand vertelde dat ik vaak naar rustgevende muziek luister, Indiase muziek of zo… “Iemand zoals jij?!”

Als ik mensen vertelde dat ik mij in spiritualiteit verdiepte en bezig was met reiki, astrologie en overige alternatieve zaken… “Iemand zoals jij?!”

En laten we het maar niet gaan hebben over mijn auto: een witte Mini. Daarin merk ik de hele dag door dat mensen zo’n auto niet bij ‘iemand zoals ik’ verwachten. Telkens moet ik die kijkende gasten teleurstellen, dat die chick van hun dromen niet achter het stuur zit.

‘Toevallig’ had ik aan het einde van de dag dat ik deze blog schreef een vrouw aan de telefoon. Ik ken haar van de AA. We spraken over wat we doen aan extra verdieping in onze individuele bewustzijnsprocessen en toen ik vertelde wat ik allemaal doe, kwam hij hoor… “Iemand zoals jij?!”

Vaak zeiden mensen dat hun verbaasde reactie kwam door mijn uiterlijk: breed postuur, kort kapseltje, sportkleding aan, misschien een wat plat Haarlems accent, om maar wat voorbeelden te benoemen. “Zo’n sportschoolmannetje.” Eigenlijk loop ik er nog exact hetzelfde bij als tien jaar geleden, met hier en daar wat lijnen, kraaienpoten en kunstgewrichten erbij. Ik hou namelijk niet zo van verandering en ik hoef geen gewaad, tien kralenkettingen en een gigantische baard te dragen om bezig te kunnen zijn met de dingen die ik doe. Ik heb overigens niks tegen gewaden, kralenkettingen en baarden. Helemaal niet zelfs, maar ík ben niet zo.

Natuurlijk snap ik dat mensen een oordeel en een verwachting scheppen bij het zien van iemands uiterlijk, dat doe ik zelf ook. Ik kom er alleen keer op keer achter dat uiterlijk vaak helemaal niets zegt over de inhoud van een persoon.