Tegenwoordig werk ik al een tijdje fulltime als hulpverlener. Daarnaast word ik in mijn vrije tijd regelmatig benaderd door mensen die hulp nodig hebben omdat ze (zwaar) verslaafd zijn en een uitweg zoeken. Ook word ik benaderd door naasten van verslaafden die totaal wanhopig zijn over de situatie van hun dierbare (en vaak ook over die van henzelf).

Dit vraagt soms best veel energie, want het betekent dat ik ook in mijn vrije tijd regelmatig ‘aan’ moet staan. Soms heb ik daar totaal geen zin in en wil ik vooral met rust gelaten worden. Maar dan bedenk ik me dat ik nooit mag vergeten dat er mensen zijn geweest die míj op vrijwillige basis zijn gaan helpen. Dáár gaat de twaalfde stap in het Twaalf Stappen-programma over: de ene verslaafde (die verder is in zijn of haar proces) die de andere helpt…

Zonder de liefde, hulp, tijd en inzet van anderen zou ik nog steeds finaal naar de klote zijn – of misschien zelfs niet meer rondlopen. En dan heb ik het niet alleen over professionele hulpverleners bij wie ik trajecten heb gevolgd. Integendeel. Ik doel op mensen die vrijwillig hun tijd en energie in mij en mijn herstel staken. Mensen die, in tegenstelling tot ikzelf, wél zagen dat ik het zou kunnen redden – dat ik een goed persoon was.

Voor deze blog zou ik een heel fotoboek kunnen gebruiken, ter ere van deze mensen. Want het zijn er, verspreid over verschillende momenten in mijn leven, veel geweest die mij hebben geholpen.

René (links op de foto) is bij uitstek degene die de meeste tijd en energie in mij heeft gestoken en mij het meest heeft geïnspireerd. René was vanaf 2014 mijn eerste sponsor binnen de 12-stappenprogramma’s. Door de jaren heen heb ik er wel vijf ‘versleten’. Ik was namelijk super makkelijk en totaal niet eigenwijs. Het lag natuurlijk aan de sponsors dat het niet goed met me ging. Vandaar al die wisselingen. Ja toch?

Met René bouwde ik een band op die voor mij heel waardevol werd. Hij was – en is nog steeds – een leraar van het leven. Want hoe leef je zonder drugs en alcohol? Stoppen met gebruiken lukte mij heel váák, maar clean blíjven en leren leven zonder middelen was een heel ander verhaal.

Vaak genoeg vond ik het irritant om hem te bellen, maar had ik toch zijn hulp nodig. Dat was op momenten dat ik het allemaal niet meer zag zitten en er weer eens niet uitkwam met mezelf. Waarom irritant? Omdat René – waarschijnlijk geheel onbewust – áltijd wel iets zei wat mijn ego niet fijn vond om te horen. Er werd in ieder gesprek wel iets in mij geraakt wat ik liever niet wilde voelen. Later begreep ik pas dat dit juist een teken was dat ik een geweldige leraar of mentor had.

Ieder contactmoment haalde me uit mijn comfortzone en liet me iets vanuit een andere, vaak betere, hoek bekijken. René heeft weleens gezegd dat hij in al die jaren nog nooit zóveel uren in iemands herstel heeft gestoken, en nog nooit zó vaak iets heeft moeten herhalen, als bij mij.

Dus als ík zoveel coaching heb mogen ontvangen – who the fuck ben ik dan om anderen hulp te weigeren wanneer ze erom vragen? Misschien is er wel iemand die net zoveel aan míj kan hebben als ik ooit aan iemand anders had. Bij verslaving kan de juiste hulp – of gewoon een luisterend oor – op een cruciaal moment van levensbelang zijn. Klinkt dramatisch, maar het is een keihard feit.

Nee, ik kan en wil zeker niet iedereen helpen. Daar is mijn leven te druk voor en zo capabel ben ik nou ook weer niet. Ik moet niet naast mijn schoenen gaan lopen, ondanks het voetstuk waarop ik weleens geplaatst word door mijn boek en de bijbehorende exposure. Bovendien moet ik voor mijn eigen welzijn mijn grenzen bewaken. En grenzen zijn (en waren) een zoektocht in herstel. Waar liggen mijn grenzen? Heb ik überhaupt grenzen? Hoe schrijf je eigenlijk het woord ‘grenz’?

Het ‘helperssyndroom’ is namelijk een risicovolle valkuil: lekker iedereen proberen te fixen om maar niet met je eigen shit bezig te hoeven zijn. De hulpverlening zit er vol mee, maar voor een herstellend verslaafde is die positie extra gevaarlijk. Iedereen helpen kán niet, en wil ik ook absoluut niet. Maar wat ik wél kan en wil doen, is in gesprek gaan met iemand die hulp zoekt. Luisteren. Verwijzen naar plekken waarvan ik weet dat de hulp daar goed is. Of iemand een keer meenemen naar een meeting en een beetje wegwijs maken.

Alle twaalf stappen van het 12stappen programma zijn belangrijk, maar zonder de twaalfde stap – waarin de ene verslaafde de andere helpt – zou herstel voor (bijna) niemand mogelijk zijn.

Rene werkt al jaren als counselor/coach voor naasten en heeft de veel bekeken podcast “Van verslaving naar vrijheid”. Grote aanrader voor wie meer wilt leren over wat verslaving en herstel wel of juist niet is: Klik hier voor de link naar zijn podcast!

Het bericht Stap 12 (De boodschap doorgeven) verscheen eerst op Timo Eichholtz.

Daar sta je dan, op je 36^e, voor het eerst in je leven bij de kaakchirurg. Nooit een gaatje gehad, ondanks de hoeveelheid drugs en suiker die erin is gegaan. Ik lijk hiermee een wandelend bewijs dat de kwaliteit van het gebit genetisch bepaald moet zijn. Mensen zeggen dat je, ter verdoving, één of twee prikkies in je bek krijgt en dat ze daarna met een beetje snij- en trekwerk zo je verstandskies eruit halen. Nou, deze stoere jongen peerde hem toen het zover was. 

‘s Ochtends, onderweg ernaartoe, had ik nog nergens last van. Dat begon pas in de auto, werd erger toen ik dat walgelijke gebouw binnenliep, en liep hoger op toen ik op de vierde verdieping de lift uitstapte: de verdieping waar de kaakverminkingen plaatsvinden. Daar begon ik te zweten en dienden de gedachtes zich aan voor een wegtrekker. Beginnende angst, vergezeld met een hoge hartslag en zweethanden, werd spoedig een staat van tunnelvisie. Met ‘beginnende’ paniek meldde ik me bij de blonde dame aan de balie en ik ging zitten. De paniek verliet het beginnende stadium, groeide als kool en in gedachten had ik het pand allang verlaten.

Een paar minuten later, tijdens het maken van de gebitsfoto, gaf ik maar vast aan dat de kans groot was dat ik ertussenuit zou knijpen. Behandeld worden onder invloed van een roesje kon namelijk niet nu. Dat had ik al gevraagd. Daarvoor moest ik over een paar maanden terugkomen. Ik zei dat ik er nog even over moest nadenken, of ik de ingreep zónder wilde ondergaan, maar ik wist allang dat ik pleite zou gaan. Toen werd ik geroepen door de chirurg en twee dames, assistentes of zo. Ik zat onderhand compleet in de survivalmode door de stress. Eenmaal in de slachtstoel doemden er beelden op van hoe ik de tent kort en klein sloeg. Toen peerde ik hem. Ja jongens, we hebben het hier wel over een serieuze ingreep; een verstandskies die op kwaadaardige manier ‘het pand’ moet verlaten.

Wat een pussy, hè? Maar dit verhaaltje heeft wel een achtergrond. Dit was namelijk de eerste keer dat ik na een aantal jaren weer een medische ingreep zou ondergaan. Ik had wel verwacht dat ik het niet fijn zou gaan vinden, maar ik had niet verwacht dat het zó kut zou zijn. Ik heb de tandarts overigens altijd al kut gevonden. Het schoonmaken alleen al, waar ze met allemaal spulletjes van alles wegkrassen. Tandsteen. Heerlijk, met al die piep- en krasgeluiden die daarbij vrijkomen. Nog fijner als ze dan ook nog even een zenuwtje aantikken.

Maar mijn heftige reactie die dag kwam niet door mijn helse ervaringen met het verwijderen van tandsteen. Ik kreeg namelijk, in de stoel bij de kaakslager, allemaal herinneringen aan mijn ziekenhuistijdperk als kreupele; negen zware operaties in een paar jaar tijd, drie opgelopen ziekenhuisbacteriën, extreme pijnen, ontstoken aderen door (interne) infusen, gif onder de naam medicijnen, medische fouten en permanente zenuwschade. Kortom: pure ellende en geestelijke marteling, waarbij ik bijna tot aan de dood toe afgebroken ben.

Mijn vertrouwen in de zorg is hierdoor vrijwel compleet verdwenen en bij deze eerste blootstelling, of trigger, aan mijn traumatische ervaringen op medisch vlak bleek hoe diep het nog zit. Ik vertoonde bij de kaakchirurg symptomen van PTSS. Google maar, heb ff geen zin om het uit te leggen. Iets met posttraumatische stress. In de stoel bevond ik mij vooral in de vluchtmodus en ik ben weggegaan, gevlucht dus, voordat het in de vechtmodus over zou gaan. Dat zou niemand daar verdiend hebben, als Timo was gaan flippen. Het is duidelijk dat hier ooit nog eens iets mee gedaan moet worden, EMDR-therapie (traumatherapie) of zo.

Twee maanden later

Ik was een dag te vroeg. Lekker geregeld weer, Timo. Een dag later was er ook gezeik, want blijkbaar had ik iemand mee moeten nemen. Of ik de folder had gelezen, werd er gevraagd. Dusss… Nou, alles verliep dus lekker en mijn moeder kwam mij uit de brand helpen, door erheen te komen. Ze waren daar overigens echt niet aardig tegen mij, maar ik waarschijnlijk nog minder aardig tegen hen door mijn hoge stresslevel voor deze enórme ingreep (één verstandskies).

Vlak voor de narcose vroeg ik of ik propofol zou krijgen. Ja ja, dokter Timo heeft in zijn gebruikersjaren alle soorten drugs en medicijnen (drugs dus) bestudeerd, dus ik wist dat het propofol zou worden. Toen zei de man dat ik ook blablabla-fentanyl kreeg, een of andere variant van fentanyl; het allersterkste opiaat. Ik vertelde dat dit niet heel handig was omdat ik zwaar verslaafd ben geweest aan opiaten. Toen kwam het bekende verhaal: dat het een niet-verslavende vorm van fentanyl zou zijn. DIT IS BELACHELIJK! Hoe dúrven ze opiaten, welke dan fucking ook, tegenwoordig nog steeds niet-verslavend te noemen? ALLE opiaten zijn extreem verslavend, laat staan fentanyl!

Ik onderging het maar gewoon en werd voor tien seconden zo high als een kolibri. Vijf minuten later kwam ik uit de narcose. Ja ja, zo lang duurde deze helse ingreep! Voor een minuutje of twee was ik nog wappie en ervoer ik cravings naar meer. Op dat moment besloot ik dat ik anesthesioloog moest worden, want dan zou ik onbeperkt toegang hebben tot intraveneuze fentanyl. Gelukkig was ik kort hierna weer normaal en was het idee voor deze carrièreswitch weer uit mijn hoofd verdwenen. Ook waren de cravings verdwenen. Ik voelde mij alleen nog even verdrietig, want het was niet fijn om weer zo geconfronteerd te worden met de werking en het effect van opiaten. Ik heb nou eenmaal blijvend een slechte relatie met dit soort spullen en dat was voor heel kort weer sterk voelbaar geweest. Het voelde eventjes als ‘vanouds’, maar met een donker randje. Zoals vanouds dus, want vroeger had alles chronisch een ‘donker randje’. Gelukkig sta ik tegenwoordig écht ver van gebruik af (klopt even af), dus was deze ervaring geen bedreiging voor mijn verdere geestelijke herstel van verslaving.

Astrologische toevoeging: Cheiron.

Cheiron is in de astrologie de gewonde genezer en onze grootste (zielen)wond. Sommigen zeggen dat deze wond niet kan helen, anderen zeggen van wel. Maar hij verdwijnt nooit helemaal. Er blijft altijd een litteken zichtbaar of voelbaar. De wond kan zowel fysiek als psychologisch zijn.

Met bijvoorbeeld Cheiron in het elfde huis (het huis van groepen, gelijkgestemden, verenigingen, et cetera) kan het zijn dat iemand vroeger in groepen gepest is, of buitengesloten werd. De persoon kan zich dan in de toekomst minder fijn voelen in een groot gezelschap en zal zich beter voelen bij een-op-een-contacten.

Bij iemand met Cheiron in het eerste huis (onder andere het lichaam) is de wond vaak direct zichtbaar, zeer vroeg in het leven ontstaan en eventueel zichtbaar op het hoofd, in het gezicht.

Cheiron staat niet alleen voor de wond, maar ook voor het helende vermogen van iemand. Mensen bij wie Cheiron vrij centraal staat in de horoscoop, doen vaak een beroep waarbij ze anderen helen: van arts in een ziekenhuis tot energetisch healer of therapeut.

De naam Chiron, the wounded healer (op zijn Engels) laat ook direct al zien dat ervaringsdeskundigen onder Cheiron vallen. Ik dus ook.

Bij mij is Cheiron bijvoorbeeld zeer sterk verbonden met Mercurius, dé planeet die heerst over communicatie.

Ik stotterde vroeger en voelde mij niet gehoord. Veel later in mijn leven ben ik anderen gaan helpen door middel van communicatie (schrijven, spreken, begeleiden (middels woorden).

Bepaalde transits van Cheiron kunnen een wond veroorzaken, of de wond weer openhalen. Dit is dan een reminder dat er nog iets geheeld mag worden. Ook kunnen er transits lopen die juist helend kunnen zijn, zoals een Jupiter transit op Cheiron. Dit zijn dan goede momenten om bijvoorbeeld therapie te volgen of een ingreep te krijgen. Het kan zijn dat er in die tijd dan iemand op je pad komt om hier iets mee te gaan doen.

Het bericht (Medisch) Trauma verscheen eerst op Timo Eichholtz.

Op 8 oktober kreeg ik een berichtje van Martijn Aslander, een bijzondere man die mij veel heeft geholpen tijdens en na het schrijven van mijn boek. Martijn is zelf ook onder andere auteur en hij was degene die de allereerste ruwe versie van mijn manuscript las. In 2015 kwam hij regelmatig in de vitaminewinkel waar ik toen werkte en vijf jaar later kwam ik hem weer ergens tegen. Martijn nam, zonder mij verder te kennen, de tijd (en moeite!) om mijn rommelige manuscript te lezen en voorzag het van feedback waardoor ik weer verder kon met schrijven. Toen ik, zeker twee jaar later, mijn boek officieel uitbracht, kocht hij ook nog eens 52 exemplaren, puur en alleen om mij te helpen. Nogmaals veel dank daarvoor, Martijn!

In zijn berichtje van onlangs feliciteerde hij mij met het feit dat ik exact twee jaar daarvoor mijn boek had uitbracht. Superlief, ik had er zelf geeneens bij stilgestaan. Vervolgens wijdde ik hier een korte post aan op sociale media en benoemde daarin dat het voor mij vooral moeilijk was geweest het boek uit te brengen.

Moeilijk? Ja, want het is ergens best een kutverhaal dat ik naar buiten heb gebracht. Het gaat vooral over mijzelf en mijn mindere kanten door de jaren heen. Het schrijven zelf was trouwens wel superleuk. Voor het eerst in mijn leven werkte ik aan een eigen creatief project en kon ik helemaal mijn eigen woorden aan mijn processen en ervaringen koppelen. Dat was heel anders dan luisteren naar wat allerlei psychologen en therapeuten van mijn leventje vonden. Wat achteraf nóg bijzonderder bleek, was dat ik dit project ook nog eens afmaakte, in tegenstelling tot vroeger. Toen maakte ik helemaal niets af waaraan ik begonnen was.

Schrijven was (en is, indien nodig, nog steeds) een veilige manier om mijn ervaringen en gedachten te uiten, want wat ik schreef, hield ik eerst helemaal voor mezelf. Tijdens het schrijven liet ik wel af en toe mensen een stukje lezen voor wat feedback, maar ik bepaalde wel wie, wat, wanneer las. Ik had dus controle over wat ik mensen liet lezen. Martijn was de eerste die een ‘volledig’ manuscript in zijn handen kreeg. Even tussen ons: het manuscript was zo onsamenhangend als de pest, net zo onsamenhangend als mijn leven was geweest. Het leek nog geenszins op een boek. Maar het was een begin. Nadat Martijn het gelezen had, feliciteerde hij mij met het feit dat ik nog leefde en zei dat ik het aan nog tien mensen moest laten lezen, en vervolgens iets moest gaan doen met de feedback die ik zou gaan krijgen. Beetje bij beetje duwde Martijn mij hiermee steeds verder uit mijn comfortzone en uiteindelijk kwam mijn boek dan ook echt uit, op 8 oktober 2022.

Ik dacht tijdens het schrijven, arrogant als ik kan zijn: ik breng wel effe een boek uit waar vast en zeker iedereen op zit te wachten. Nou, die arrogantie verdween als sneeuw voor de zon toen het boek er eenmaal was. Ik kreeg dan wel veel mooie reacties, maar er waren tijden dat angst en onzekerheid mijn dagen flink domineerden. Slechte reacties heb ik eigenlijk nooit echt gekregen, maar er zullen geheid mensen zijn geweest die na het lezen van het boek iets van mij zijn gaan vinden. Daarmee komen we meteen bij de kern. Mensen die iets van mij vinden. Ik kon geregeld voelen of merken dat iemand er iets van vond, ondanks dat het niet direct tegen mij gezegd werd. Non-verbale communicatie en zelfs energetische communicatie doet namelijk een hoop. Daarnaast zullen het ongetwijfeld ook soms mijn eigen mindfucks en onzekerheid zijn geweest.

In het verleden was ik heel onzeker en mede om die reden heb ik enorm veel gebruikt; om die onzekerheid niet te voelen. Er waren nog meer redenen, maar ik wil het even hierbij houden nu. Ik was onzeker en ik ging ‘goed’ op de goedkeuring van anderen. Nu ga ik hier nog steeds wel goed op, hoor, en ik denk ook dat dit vrij menselijk is. Maar voorheen was het zo dat ik mij pas enigszins goed kon voelen als anderen goed op mij reageerden. Of als anderen lieten zien dat ze mij aardig of mooi vonden. Om gevoelsmatig aan het laatste te kunnen voldoen, ben ik bijvoorbeeld extreem verslaafd geweest aan fitness en trainen.

Voor een clean leven is zelfacceptatie belangrijk. Op zich had ik dat ook wel redelijk, als ik langer dan een jaar clean was of zo. Ik had wel vrede met wat ik allemaal geflikt had, maar dat was toen nog wel makkelijk, hè? Alles wat ik had uitgespookt, lag nog lekker veilig verstopt in het donker, diep achterin mijn psyche. Alleen degenen die betrokken waren geweest bij bepaalde zaken, wisten van het een en ander af. Maar dit was niet zichtbaar voor de rest.

Totdat je met je pan voor het eerst in je leven in de publiciteit komt. Met je pan volop op je boekcover. Ja ja, zelf gedaan. Met je pan vol op de voorpagina van het Haarlems Dagblad, in meerdere magazines, aankondigen van podcasts et cetera. Vanaf dat moment realiseerde ik me dat het enorm heftig kan zijn om een (persoonlijk) boek uit te brengen.

Ik had geen controle meer over wie mijn boek las en dat vond ik best heel moeilijk in het begin: moeder, zus, familie, collega’s. Of vrouwen in het algemeen. Kijk, was het nou een mooi succesverhaal geweest waarin ik mij zou hebben gedragen als de ideale schoonzoon, dan was het wellicht anders geweest. Maar ik was allesbehalve de ideale schoonzoon.

Als ik goede reacties op mijn boek kreeg, dan voelde ik mij goed. Hoorde ik niks van lezers, dan werd ik angstig. Wat vinden ‘ze’ van mij”? Achteraf was dit proces heel goed voor het gedeeltelijk afbrokkelen van mijn (grote) ego, maar leuk was het absoluut niet altijd. Ik heb mij met momenten heel klein en zeer kwetsbaar gevoeld. Op het moment dat het boek piekte qua aandacht en publiciteit, leidde ik tegelijkertijd steeds meer een teruggetrokken leven. Overal waar ik kwam in Haarlem begonnen mensen over mijn boek. Ja, I know, zelf gedaan. Maar ik ben zelfs om deze reden bijvoorbeeld (tijdelijk) van sportschool gewisseld. En nee, ik ben zéker geen BN’er, maar voor mij was dit allemaal zeer intens. Juist omdat ik eigenlijk heel introvert leef. Daarnaast had ik vroeger extreme podium- en spreekangst.

Ook had ik figuurlijk (en letterlijk!) het boek dichtgedaan, maar telkens werd ik erin teruggetrokken als mensen erover begonnen. Zelf ben ik er ook nog weleens in gaan lezen en dan voelde ik vooral schaamte: Ohhh shit, ook dít heb ik tot in detail beschreven… Ik zou het boek nu waarschijnlijk heel anders geschreven hebben, maar het is nu wel zo rauw als het is, omdat ik het tóén al schreef. Ik ontwikkelde een haat-liefdeverhouding met mijn boek en de bijbehorende exposure.

Tegenwoordig heb ik er veel minder moeite mee als mensen het lezen. Gaandeweg ben ik gaan accepteren dat mensen mijn mindere kanten van vroeger kunnen lezen. Ik heb moeten leren accepteren dat ik voor anderen niet meer alleen de ogenschijnlijk positieve jongen ben. Hier slaat ook de titel van mijn boek op: het verhaal achter mijn blauwe ogen. Sinds het uitbrengen van mijn boek ligt mijn schaduwkant dus op straat, inzichtelijk voor iedereen. Hiermee heb ik me dus eigenlijk gedwongen om deze kant van mezelf nóg meer te omarmen en accepteren. Het innerlijk proces ná het schrijven het boek was ergens een van de grootste bijdragen aan mijn herstel. Een proces naar nog veel meer zelfacceptatie.

Astrologische toevoeging:

Mercurius gaat vooral over communicatie en over zaken als schrijven, spreken, luisteren en lezen. Het tiende huis gaat over hoe we ons verhouden tot het grote publiek of de samenleving. Het gaat over hoe we gezien willen worden maar tegelijkertijd ook over hoe we daadwerkelijk gezien worden. Onder andere onze (gewenste) status en imago horen bij het tiende huis.

Dit bericht is ook gepubliceerd in de Gastblog van LEF-magazine.

Het bericht Het uitbrengen van een boek en zelfacceptatie verscheen eerst op Timo Eichholtz.

Een zeer belangrijk ‘tegengif’ voor verslaving, in de kern een egoprobleem, is spirituele verdieping. Het hebben of krijgen van een open mind. Verder kunnen (durven!) kijken dan het eigen vernauwde, bewolkte en verdoofde bewustzijn. Want met dát bewustzijn is het gekomen tot waar het gekomen is. Omdat ik het hier over verslaving heb, durf ik in te vullen dat het niet tot een heel fraai eindpunt is gekomen, of nog zál komen.

Ik mocht dankzij spirituele ervaringen (bewustzijnsverschuivingen), spirituele verdieping en spirituele leringen ontdekken dat er een kracht, macht of energie bestaat die genezend werkt. Deze kracht is sterker dan verslaving. In godsdienstige en/of spirituele stromingen noemen ze die kracht God, hogere zelf, bewustzijn, liefde, hogere macht et cetera. Deze kracht is de tegenhanger van alles wat géén liefde is en verslaving valt voor mij volledig onder de afwezigheid van liefde. Ik struggle helaas nog steeds met nicotine. Hierover schreef ik in de vorige blog,

In de zogeheten 12-stappen-programma’s wordt (terecht!) gehamerd op een hogere macht en veel mensen stuiten daarbij op weerstand. Ik heb dat ook gehad. Het is ook lastig om hier ‘ineens’ voor open te gaan staan. Zeker als je van de woorden ‘spiritualiteit’ of ‘religie’ alleen al over je nek gaat. Bij mij hoefde je met het gelul wat ik hier tentoonspreid écht niet aan te komen. Nóg moeilijker is om er vervolgens ook nog eens op te gaan vertrouwen dat zo’n vage ‘hogere macht’ je zou gaan helpen! Maar hoe groot de weerstand voor het geloof in een hogere macht ook is, ik denk dat iedereen het er wel over eens kan zijn dat verslaving, in welke vorm dan ook, een lágere macht genoemd mag worden. En puur en alleen het openstellen voor iets anders dan die lagere macht, moet voor iedereen haalbaar zijn.

Waar ik eerst moeite had met begrippen zoals ‘hogere macht’, kan ik nu vele hogere machten bedenken die helemaal niet vaag zijn. Na onze geboorte zijn we bijvoorbeeld voor overleving volledig afhankelijk van onze moeder (en vader). In die zin is je moeder (en vader) op dat moment dus een hogere macht. Dit las ik ooit in een boek en zo simpel kan het al zijn om in te zien dat we vrij nietig zijn, in tegenstelling tot wat we vaak denken. Het is natuurlijk niet de bedoeling om je moeder later nog als hogere macht te zien. Dat gaat voor een héél toxische band zorgen, vrees ik.

Als we niet ademen, drinken en eten, dan sterven we. We móéten die handelingen dus uitvoeren. Aan dit soort ‘regels’ moeten we ons houden, anders kunnen we het wel vergeten. Voor mensen die denken dat ze kunnen vliegen, raad ik ze toch af om zonder parachute van een gebouw te springen. De zwaartekracht is een natuurwet (eigenlijk een kosmische wet), een hogere macht. We moeten ons naar die wetten schikken. Onze plek dus weten en de regels (natuurwetten) van de aarde opvolgen, anders leven we simpelweg gewoon niet lang.

De aarde met alle biologische regels en natuurwetten is dus al een hogere macht, vergeleken met ons. Vervolgens is de aarde zelf, inclusief al het leven erop, weer totaal afhankelijk van wat de zon doet. Zonder de zon geen leven. Nog een hogere macht. Veel verslaafden (sowieso veel mensen, inclusief mezelf) denken dat de wereld om hén draait, maar iedereen is gewoon onderhevig aan de wetten van de aarde en de aarde draait gewoon netjes om de

zon. De zon draait niet om de aarde, ook al lijkt dat zo vanaf de aarde gezien. Vervolgens valt de zon in het niets vergeleken met datgene waar de zon zélf weer omheen draait, et cetera, et cetera. Het universum is dus voor mij het bewijs van een en al hogere macht.

Sorry, deze blog zou meer over astrologie moeten gaan en misschien komt daar verderop nog wat over. Eerst nog een klein stukje over waar spirituele verdieping voor mij goed voor is…

Dat is het simpele feit dat ik nooit een levensdoel heb gehad. Vanaf dat ik als kind naar school ging, had ik een hekel aan school. Hier bleef ik tot de laatste schooldag een hekel aan houden. Vervolgens kreeg ik een hekel aan elk baantje dat ik kreeg en had ik uiteindelijk een hekel aan de hele wereld waar ik mezelf ook niet in vond passen. Aan mezelf had ik ook een hekel, maar dit besefte ik destijds nog niet als zodanig. Ik vond alles kut, doelloos en nutteloos. Een hoop geld wilde ik wel kríjgen, maar er daadwerkelijk iets voor doen, behoorde niet tot de mogelijkheden. Als mensen vroegen wat ik ‘later’ wilde worden, dan had ik geen enkel idee. Rijk, met een lekker wijf, zou dan waarschijnlijk het antwoord zijn. Wat jaartjes later veranderde dat in: ik wil een rijke vrouw. Tegenwoordig heb ik dat soort onzinideeën maar geschrapt en ben ik zelf de verantwoordelijkheid gaan nemen voor mijn eigen leven.

Ik had totaal geen levensdoel en geen enkel idee waar ik naartoe wilde gaan werken. Geen ambitie. Niks voelde nuttig en elke opleiding of elk werk dat ik eventjes deed, voelde puur als een plicht, in plaats van dat het leuk was en een hoger doel diende. Spirituele ervaringen, vervolgens de verdieping hierin en verschillende leringen lieten mij zien dat er wel degelijk méér was op aarde dan school, werk, verplichtingen (of vooral het ontlopen en verkloten van de zojuist genoemde zaken). Tegenwoordig doe ik wat ik leuk vind en wat gedeeltelijk voelt als een soort missie: schrijven, werken in de hulpverlening, mensen helpen en astrologie.

Terug naar de astrologie, waar deze blog over zou gaan. Toen ik acht jaar geleden voor het eerst in aanraking kwam met astrologie, doordat ik een zeer interessant consult kreeg, en ik daarna serieus begon te lezen over sterrenbeelden en astrologie, herinnerde ik mij dat ik als klein kind (echt als mini-Timo) altijd al boeken aan het lezen was over de planeten en het zonnestelsel. Op piepjonge leeftijd wist ik al vele astronomische details te vertellen over elke planeet in ons zonnestelsel. Ook had ik als kleintje een telescoopje van mijn ouders gekregen. Achteraf gezien voelde ik mij al op jonge leeftijd ‘thuis’ in die wereld.

Ik denk dat ik onbewust de planeten al kon voelen. Of ik herkende ze, in de zin van dat ik mij in vorige levens hier al mee bezig heb gehouden. Dit zal voor velen misschien allemaal veel te vaag worden, maar ik geloof héél erg in karma en reïncarnatie en voor mij is een van de betekenissen van karma: gewoonte en herhaling. Een talent, de aanleg voor iets, zou iemand dan kunnen hebben omdat hij/zij/het soortgelijke dingen al (vele) levens eerder heeft gedaan. Dus is de aanleg er (of de blauwdruk, wat de geboortehoroscoop in feite is) en is iemand er al van nature goed in. Vervolgens is het wél zaak om met dat talent te gaan oefenen, oefenen en nóg meer te oefenen. Dan pas kan iemand dat talent echt laten uitgroeien tot iets.

Dit soort aanleg is een voorbeeld van wat er in een horoscoop te zien is: iemands potenties en talenten. Eigenschappen die iemand makkelijker of zelfs automatisch afgaan. Daarnaast

staan er in een horoscoop natuurlijk ook ‘moeilijke plaatsingen’. Blokkades, bijvoorbeeld. Dit zijn dan de punten waar iemand aan kan of mag werken om zichzelf te ontwikkelen in dit leven. Heel hardnekkige patronen en irritante gedragingen kunnen wellicht zulke hardnekkige en geautomatiseerde gedragingen zijn geworden, omdat iemand dit gedrag levenslang herhaald heeft en zich dus eigen heeft gemaakt.

In de geboortehoroscoop staat iemands karakter in aanleg. De verhalen (die ik zeker ben gaan geloven) zeggen dat de ziel bij geboorte het moment en de omstandigheden uitkiest, zoals die op exact dát moment weerspiegeld staan in de hemel met de stand van de planeten en overige hemellichamen. Daarom is het moment van de eerste ademhaling hét moment dat de geboortetijd zou moeten worden gekozen. De geboortetijd is dan ook cruciaal voor een goed astrologisch consult. Het moment dat het mensje letterlijk het universum inademt. De momentopname van de hemel wordt dan iemands blauwdruk (horoscoop), met daarin zowel iemands vroegere ervaringen als wat diegene in potentie kan doen en worden in dít leven.

De blauwdruk blijft de blauwdruk, maar door het leven heen bewegen alle hemellichamen verder, allemaal op hun eigen tempo en met hun eigen archetypische energie (ja ja, zware termen, I know). Bij die continue bewegingen van deze hemellichamen worden allerlei kritieke en minder kritieke punten in de geboortehoroscoop ‘aangeraakt’ en komt er beweging, verandering en ontwikkeling van het individu op gang. Dit worden ‘transits’ genoemd.

Transits worden gekoppeld aan het voorspellende vermogen (prognose) van het vak. Naast deze transits zijn er nog meer methoden hiervoor. Voorbeelden hiervan zijn de zogenaamde progressies en de zonneboog. Hoe die werken, daar ga ik jullie niet mee lastigvallen, want dat is een hoop technisch gelul. Maar een astroloog gebruikt deze methoden om te kijken naar hoe het er nú voorstaat met iemand, maar ook in de toekomst én er kan mee teruggekeken worden. Voorspellingen doen is een kant van de astrologie die wel erg tricky is. Ik geloof dat er zeker geanticipeerd kan worden op/met toekomstige astrologische standen en gezien kan worden hoe bepaalde ‘standen’ zich ongeveer fysiek, psychologisch of/en spiritueel kúnnen gaan uiten, en in welk levensgebied dat vooral zal gaan gebeuren.

Wat je hierover tijdens een consult verteld gaat worden, is afhankelijk van zowel de astroloog als de tak/stroming die de astroloog beoefent. Maar één ding wat ik zeker geloof is dat iemand zijn toekomstige acties, wat iemand daadwerkelijk gaat doen, níét voorspeld kunnen worden. De vrije wil is namelijk nergens terug te zien in een horoscoop. Prognose (het ‘voorspellende vermogen’) vind ik persoonlijk het leukst en interessantst aan het vak, maar het is ook het gebied waar het meeste misgaat; een astroloog die op de stoel van God gaan zitten.

Het bericht Hogere macht – Astrologie deel 2 verscheen eerst op Timo Eichholtz.

Nou daar gaat-ie: Harde, agressieve muziek aan om mijn alter ego tot leven te laten komen. Afgelopen jaar schreef ik in een blog over muziek en het effect dat het op mijn state of mind kan hebben. Die blog ging vooral over de positieve invloed van muziek en ik benoemde kort dat muziek ook de donkere kant in mij kan voeden. Nou, laten we hier die donkere kant even de ruimte geven; Tering herrie aan, een agressieve harses opzetten en gas geven…

Gaat-ie weer lekker Tiem?
Ja lekker hoor, de hele wereld mag van mij exploderen.
Ah, het is weer zover. Gaat het niet goed op je werk ofzo?
Ik ben gestopt met roken…
Ah, voor de 100e keer
Nee, voor de 600e keer. Maar zeg maar verder even niks meer tegen me voordat ik verkeerde dingen ga zeggen. Of doen.
Rij dit keer maar niet 100 km per uur door de bebouwde kom, zoals je de vorige keer deed toen je gestopt was.
Oja, dat was ook zo. Toen hoopte ik zelfs nog dat er iemand voor mijn auto zou stappen.
Ja, idioot. Doe dit keer maar normaal.
Ik zal op tijd mijn ruitenwissers aanzetten.

Nicotine… Ergens de grootste fucker van alle verslavingen. Het is eigenlijk al zeven jaar lang hetzelfde liedje. Ik ben of aan het stoppen met roken, middels vervangende nicotine “supplementen”, of net weer aan het beginnen met roken. Ik ben nog nooit zó vaak met iets begonnen!

Tijdens het stoppen heb ik alles geprobeerd maar ben ik de sigaret vooral gaan vervangen met allerlei nicotine houdende middelen: vapes, snus, nicotinepleisters, zuigtabletjes, of een combinatie van dit alles. Ik heb vaker dan eens een nicotine pleister op gehad en begon dan tegelijkertijd weer met roken. Na die sigaret nam ik dan 1 of 2 nicotine zuigtabletjes, met mint smaak, om die vieze rooksmaak uit mijn bek te krijgen. Ook heb ik geprobeerd onder hypnose te stoppen maar voor mij werkte dit niet. Dit wijt ik overigens compleet aan de mindset die ik toen had. Ik dacht namelijk dat iemand met een paar zinnetjes mijn verslaving zou wegtoveren maar zo werkt hypnose blijkbaar niet. Helaas!

Stop dan cold turkey, Timo. Ah, ja ik snap wat je bedoelt en dat zou inderdaad het beste zijn. Het nicotinemonstertje in zijn totaliteit uithongeren en dan is het klaar. Zo werkt het inderdaad bij verslavingen het allerbeste maar als ik stop met roken dan gaat de verslaving zich ook weer verleggen. Óf ik vreet de hoeveelheid die acht kuddes varkens gezamenlijk vreten, of de innerlijke duivel gaat in nog groter verzet.

Vroeger ben ik vaak weer gaan roken omdat ik, als ik stopte, ineens weer trek in alcohol en drugs kreeg. Ook als ik daar al bijna twee jaar clean van was. Weer gaan roken was dan een minder destructieve keuze, maar het gelul (redenen gebruiken om weer te beginnen) moet natuurlijk wel een keer klaar zijn. Ik voel namelijk aan álles dat ik niet een van de “gelukkige rokers” zal zijn die het tot hoge leeftijd gaat redden. Nee, ik loop dan met een luchtwegstelsel rond waarbij ik de hele buurt wakker “schraap” (met mijn keel) als ik in bed lig en zal uiteindelijk zo hard gaan hoesten dat er een spoor van longblaasjes te volgen is in Haarlem, als ik bijvoorbeeld door de stad heb gelopen.

Door het eindeloze nicotine verhaal zeg ik al jaren liever niets over clean tijd. Ook niet als het over alcohol en drugs gaat. Daarvoor heb ik in de afgelopen jaren de tabaksindustrie nog wat te veel gespekt. Daarvoor vind ik nicotine een veel te verslavend middel, om die niet mee te rekenen. Eigenlijk ben ik dus helemaal niet clean want ik ben nog afhankelijk van nicotine. Ik ervaar op dit vlak nog geen vrijheid. En dan begin ik maar niet over suikers (die ik momenteel niet eet) of koffie.

Ja, maar Timo, je kan ook te ver gaan met je verslavingsgelul. Ja, maar nee… Alcohol en drugs vernietigden mij dan wel veel sneller, harder en zorgden voor veel destructiever gedrag, maar uiteindelijk is die sigaret meer sneaky en brengt die mij, als ik niet stop, uiteindelijk ook in mijn graf. Het gaat alleen wat langzamer…

Ik heb jaren geleden zelfs, toen ik al effe clean was, contact opgenomen met afkickklinieken met de vraag of ik een paar weken kon worden opgenomen in een detox. Het was in mijn ogen verstandiger om ergens cold turky te gaan met eventueel wat kussentjes aan de binnenkant van de muur. Want ik kan behoorlijk opgefokt en agressief worden tijdens het stoppen met nicotine. Helaas behoorde dit niet tot de mogelijkheden want mijn situatie was niet erg genoeg. Logisch, gezien de wachtrijen vol met mensen, die er veel slechter aan toe zijn met zware alcohol- en harddrugsverslavingen. Maar het feit dat ik dit overwoog, laat misschien zien hoe hardcore de verslaving aan nicotine is!

Snus (nicotine zakjes die je onder lip op je tandvlees doet) was een tijdje geleden ineens heel negatief in het nieuws. Interessant! Ik hoorde hier destijds voor het eerst over in de podcast “van verslaving naar vrijheid” en het scheen zó verslavend te zijn dat ik had besloten dit te móeten proberen. Sorry René! (podcastmaker)

Kort hierna ging ik op vakantie in Oostenrijk en daar verkochten ze het in de winkels. Uiteraard ging ik het proberen en ik haalde de sterkste maar meteen. Ik had geen zin om mezelf voor de gek te houden. Dat ik normaal met dit spul om kon gaan. Daarom koos ik direct voor wat ik anders toch wel binnen een week naar binnen zou werken, namelijk die met de hoogste hoeveelheid nicotine erin. Het brandde en deed oprecht pijn in mijn mond de eerste keren, maar met verslavende troep ben ik een doorzetter en ik heb deze nicotinemonsters 6 maanden gebruikt. Mijn motief was ook niet verkeerd hoor. Ik wist dondersgoed dat ik verslaafd bleef aan nicotine maar het was een verademing voor mijn luchtwegen om niet een pakje per dag naar binnen te knallen. Uiteindelijk zat ik met die snus op een nicotine hoeveelheid, vergelijkbaar met die van 6 pakjes sigaretten per dág! De tandarts zei later dat mijn tandvlees al “half” ontstoken was. Ok, dit werkte dus ook niet. Verassend…

Dat was zo anderhalf jaar geleden. Hierna heb ik gerookt, gevapet, nicotinepleisters en -zuigtabletjes gebruikt en dit eigenlijk continu afgewisseld en “schade beperkt” omdat roken gevoelsmatig echt nog wel het slechtste is voor mij. Nu zit ik weer in hetzelfde riedeltje. Een paar maanden geleden was ik begonnen met deze blog en toen zat ik met een nicotine pleister op mijn rug en deed ik net een zuigtabletje in mijn mond. Ik was toen twee maanden gestopt met sigaretten. Nu zit ik bij Bloemendaal strand deze blog af te maken en ga ik even met mijn vape naar buiten. Morgen flikker ik die weer weg. Ik heb vast nog wel wat nicotine zuigtabletjes thuis…

Astrologische toevoeging:

Het is verleidelijk om alles omtrent verslaving te koppelen aan Neptunus in verband met de roes en het vermijdende, verdovende, escapistische effect van vele verslavende middelen. Maar nicotine vind ik zelf zwaar plutonisch. Er is sowieso amper sprake van een roes zoals met drugs of alcohol. Nicotine is in (extreem) hoge dosering dodelijk en wordt verwerkt in bestrijdingsmiddelen in de landbouw. Daarnaast is het effect van nicotine, eenmaal verslaafd, zeer dominant, obsessief, compulsief en dwingend. De keuzemogelijkheid om het dan niet meer te nemen is vrijwel verdwenen. De nicotine heerst dus in feite over iemand en heeft de macht overgenomen. Dit maakt dat het (voor mij) vooral onder Pluto valt.

Dit bericht is ook gepubliceerd in de Gastblog van LEF-magazine.

Het bericht Nicotine verscheen eerst op Timo Eichholtz.

Het was voor mij wel even spannend om deze blog te schrijven en te publiceren. Eentje puur en alleen over astrologie. In andere blogs koppelde ik wel al astrologische standen, plaatsingen en betekenissen aan bepaalde processen waarover ik schreef, maar deze keer wilde ik hem in zijn geheel wijden aan astrologie en dat vind ik best een beetje spannend. Waarom? Dit heeft vooral ermee maken dat astrologie door een groot deel van de mensen wordt gezien als onzin, bijgeloof, zweverigheid en weet ik veel wat allemaal.

Al een aantal jaren verdiep ik me intensief in de astrologische leer. Ik heb veel boeken hierover gelezen en erover geleerd. Ook heb ik een privélerares in de armen gesloten die het vak al meer dan dertig jaar lang professioneel beoefent en ben ik het beetje bij beetje zelf ook steeds meer gaan praktiseren.

Er zijn verschillende methodieken en stromingen binnen de astrologie en daarnaast zijn er vele verschillende visies binnen het vak. Eigenlijk interpreteert iedere astroloog de standen van onder andere planeten op zijn of haar unieke manier. Daarom is het lastig om in dit vakgebied iets ‘fout’ of ‘goed’ te noemen. De interpretatie en betekenis die ergens aan toe wordt geschreven, door bepaalde astrologen, is vooral ánders te noemen. Natuurlijk kan het ook extreem niet-kloppend zijn. Als een astroloog je vertelt dat Saturnus de planeet is van een hoop lol, de eeuwige glimlach en voorspoed zonder er iets voor te doen, dan zou ik je adviseren om een andere astroloog te proberen.

Voor mij is astrologie niets anders dan dat hemellichamen (zoals de zon, planeten en maan) een effect op ons mensen hebben. Of eerder gezegd: een relatie mét ons hebben. Bijgeloof en onzin, denken velen. Zodra ik mensen vertel dat ik ‘aan astrologie doe’, kan ik vaak zowel voelen als aan hun kop zien hoe ze erover denken. Gelukkig bestaan er ook veel mensen die er wél interesse in hebben en geloof, of eigenlijk vertrouwen, hebben in de werking van de hemellichamen.

We bestaan gemiddeld voor ongeveer 65 procent uit water. Dat de maan eb en vloed reguleert, laat al zien dat er een duidelijke fysieke werking is van de maan. In elk geval op de oceanen. En dus op water. Ook oesters openen en sluiten bij nieuwe en volle maan. Waarom zou de maan dan geen werking op ons hebben? Dat er cijfers zijn van meer geboortes, moorden en andere ingrijpende (criminele) gebeurtenissen rond volle maan, laat trouwens ook zien dat de maan een directe invloed heeft op de mens. Zeker toen er lang geleden nog geen kunstmatig (nep)licht was, was er rondom de volle maan bij vrouwen een veel duidelijker patroon in het ongesteld worden en zelfs in het aantal bevallingen te bemerken. Lunatic (Luna=maan) is een term die oorspronkelijk puur met de maan te maken heeft. Mensen draaiden sneller door rond volle maan!

Daarnaast zijn er veel cijfers bekend over zogeheten zonnestormen, geomagnetische stormen die beginnen op de zon. Hoe krachtiger deze in de geschiedenis waren, hoe meer oorlogen en ‘uitbarstingen’ er waarneembaar waren onder de mensen. Zo zijn er nog talloze voorbeelden te noemen waar met feiten (onderzoeksresultaten!) wordt bewezen dat de maan (en de zon) ons direct beïnvloeden. Ik wil niet te veel gaan kopiëren van schrijvers van wie ik de boeken heb bestudeerd de afgelopen jaren, maar zij gebruiken bij hun onderzoeken vele bronnen. Dat ga ik hier niet doen, daar is mijn blog niet voor bedoeld.

De maan heeft dus (voor mij) een bewezen werking en de zon ook. Naast de fysieke feiten dat de zon leven geeft (zonder de zon zou alles op aarde doodgaan), worden we in de lente en zomer allemaal over het algemeen actiever. We hebben meer zin in het leven, gaan eropuit, richten ons naar buiten. Een paar kleine voorbeelden van het gróte effect dat de zon op ons heeft.

Als de zon en de maan dit soort effecten op ons hebben, waarom dan niet de overige planeten? Omdat er geen bewijs voor is? Oké, oké… Maar het feit dat het niet tastbaar (bewijsbaar) is dat bepaalde planeten (hemellichamen) ons geestelijk, lichamelijk of spiritueel kunnen beïnvloeden, wil ik eerder wijten aan ons lage en not-so-open-minded bewustzijn. Dat mogen we denk ik niet aan de planeten wijten.

De oerknal, als die er echt is geweest, laat eigenlijk ook al zien dat alles met elkaar verbonden is. Alles is ontstaan vanuit één en hetzelfde en dat alles zal dus op een bepaalde manier altijd verbonden met elkaar blijven.

Of onze verre voorouders die al hun geniale bouwwerken baseerden en richtten op astrologische plaatsingen. Gaan we nou serieus twijfelen aan hún kennis, terwijl wíj in deze tijd nog steeds niet erover uit zijn hoe zij het destijds voor elkaar kregen om een piramide in elkaar te zetten? Hmm!

Laatst las ik in een boek dat astrologie een ervaringswetenschap is. Dat woord heb ik goed onthouden, want dit omschrijft precies hoe het voor mij ook is. Iedereen die twijfelt over de werking van astrologie, of het van tevoren al afwimpelt zonder zich er écht eens voor open te stellen, zou eens een sessie bij een (goede) astroloog moeten boeken. Geloof me: je wordt verrast met de hoeveelheid kloppende feiten die je te horen krijgt.

Voor mij is astrologie bewezen, door ervaring, verdieping en door het praktiseren ervan. Eerst vond ik het bizar, dat dingen klopten, maar nu klópt het gewoon en vind ik het eigenlijk logisch dát die dingen kloppen. Er hangt voor mij geen hocuspocus- of helderziendheidslabeltje meer aan vast. Het is een (ingewikkeld!) vak waar een eindeloze wijsheid in te vinden is. Het enige wat deze eindeloze wijsheid wellicht (nog) niet kan bevatten, is ónze psyche. Ons bewustzijn. Het bewustzijn van de mens. Het is niet het bewustzijn van het universum waar we aan moeten twijfelen. Van micro- tot macroniveau hangt het universum aan elkaar van perfectie. We moeten denk ik eerder aan ónze beperkte manier van denken twijfelen…

Het vak wordt helaas verpest door alles wat overal te lezen is over de sterrenbeelden. In de fancy magazines en zo. Er staan verslavend geschreven stukjes waar iemand continu getriggerd wordt dat hij of zij zogenaamd de grote liefde gaat tegenkomen. Dit is in mijn ogen puur geschreven om mensen verslaafd te maken, ze te laten blíjven lezen, en is alleen maar gebaseerd op het sterrenbeeld (zonneteken). Dit is amper astrologie te noemen. Eigenlijk zouden mensen die maand- of jaarhoroscopen lezen, helemaal niet het teken van hun sterrenbeeld moeten lezen, maar dat van hun ascendant. Dáár zijn deze teksten op gebaseerd, maar dit weten niet veel mensen. Daarnaast kan er pas echt wat nuttigs verteld worden als de héle individuele horoscoop wordt behandeld (planeten, tekens, huizen, aspecten, et cetera).

In de volgende blog licht ik een aantal verschillende soorten astrologie eruit en vertel ik wat astrologie voor mij doet en betekent…

Het bericht Astrologie (deel 1…) verscheen eerst op Timo Eichholtz.

Mensen die mij niet goed kennen, denken vaak dat ik een extravert persoon ben. Dat ik vooral naar buiten gericht ben. Ergens begrijp ik dit wel. Vaak als ik ergens kom, ga ik actief met mensen ‘in verbinding’ omdat ik dat fijn en gezellig vind. Dit is dus wat anderen van mij te zien krijgen.

Maar stel, ik ga op een vrije dag een uurtje of twee actief met mensen in verbinding, gezellig doen, energie weggeven, in een koffietentje of zo waar ik mensen ken, dan ziet vervolgens niemand dat ik mij voor de rest van de dag thuis terugtrek om weer op te laden, tot mezelf te komen. Nadat ik mij dus even extravert (naar buiten gericht) heb opgesteld, houdt het voor mij buiten de deur op en moet ik de energie aan mezelf (terug)geven. Thuis, door alleen te zijn, oftewel: door mij terug te trekken.

We leven in een maatschappij waarin alles maar doelgericht moet zijn en gedáán moet worden. We moeten presteren, shinen, status verwerven, geld verdienen, noem maar op. Dit weet iedereen allang en het is ook allang duidelijk geworden dat veel mensen hieraan onderdoor gaan. Een van de bekendste, of beruchtste, problemen is tegenwoordig de burn-out. Een ‘probleem’ (zo noem ik het effe voor het gemak nu) waarvan ik denk dat het extra hardnekkig is omdat het aan succes gekoppeld wordt; doorzetten, niet opgeven, keihard werken, iets bereiken, geld verdienen, zaakjes regelen, maatschappelijke status verwerven et cetera. Een drugs- en alcoholverslaving is net zo’n groot probleem, groter zelfs waarschijnlijk, maar ik wil niet altijd alleen maar over verslaving lullen, ondanks dat het volgens mij heel veel overeenkomsten vertoont met een burn-out.

Het lijkt alsof in onze maatschappij de tegenhanger van deze actieve doelgerichtheid compleet vergeten, of eigenlijk genegeerd of weggedrukt, wordt. Ik gebruik mezelf even als voorbeeld. Niet omdat ik succesvol denk te zijn, maar ik geloof niet dat mensen blij worden als ik over hén ga schrijven. Als ik heb gewerkt of op vrije dagen mijn energie voor een paar uur heb weggeven, móét ik me terugtrekken om in balans te komen. Ik moet van ‘actief’ naar ‘passief’ en dat laatste betekent in dit geval iets heel anders dan nietsdoen. Soms is het misschien wel echt niets-doen. Dan is het plat op de bank hangen terwijl er nog net geen zielige geluiden uit mijn strot komen. Als ik alleen dat nog voor elkaar krijg, ben ik die dag veel te ver over mijn grenzen gegaan en voor die dag compleet opgebrand.

Mezelf terugtrekken is voor mij eigenlijk gewoon liefdevolle zelfzorg, toegeven aan mijn innerlijke behoeften: rust, geen externe prikkels, niks actiefs moeten (doen), de ruimte nemen om emoties en de binnenwereld te ervaren en te voelen, een moment van innerlijke reflectie. De ene keer zit ik er meteen lekker in en is dat direct fijn. De andere keer moet ik bijsturen om mij weer goed te voelen. Door met mezelf te zitten en van buiten naar binnen te schakelen, kom ik dan met mijn binnenwereld in contact en wordt voelbaar wat mijn behoeften zijn.

Dán pas kan ik dus bepalen welke dingen ervoor gaan zorgen dat ik mij op zo’n moment verzorgd en geborgen voel. Waardoor ik mij gevoed voel. Of beter gezegd: waardoor mijn ziel zich gevoed voelt. Hieronder vallen uiteraard gezond en goed eten, maar ook uitrusten, doen wat ik leuk vind, wat mij ontspanning brengt, zelfzorg, naar de kapper gaan, fijne spulletjes kopen, een goed boek lezen, muziek luisteren. Vaak is het ook gewoon even he-le-maal niks doen wat met de maatschappij te maken heeft. Deze keuzes zijn voor iedereen anders en het is denk ik belangrijk dat iedereen voor zichzelf de dingen vindt die belangrijk zijn om zijn of haar ziel te voeden, om op te laden. Pas als je hier echt tijd aan besteed en je weer gevoed, verzorgd, geborgen en voldaan voelt, kun je de nieuwe energie gebruiken om bijvoorbeeld te gaan werken en je opnieuw naar buiten toe te richten.

Jezelf zelfzorg geven, geborgenheid willen ervaren, het voeden van de ziel, zaken zoals deze staan niet bekend als de meest mannelijke principes. Deze zachtere, vrouwelijke eigenschappen worden dan ook al heel lang weggedrukt in onze maatschappij, zéker door mannen.

Ik geloof dat elke vrouw een mannelijke energie bezit die ze moet integreren in haar vrouw-zijn, en dat elke man een vrouwelijke energie heeft die ook híj moet integreren in zijn man-zijn. Pas dan wordt een mens compleet, in balans, yin en yang. Bij vrouwen zie je deze integratie wellicht al veel meer dan bij mannen. Veel vrouwen werken bijvoorbeeld tegenwoordig en zijn veel meer op hun carrière gericht dan vroeger. Dit vertegenwoordigt hun mannelijke energie.

Daarentegen wordt het nog vaak gezien als een zwakte zodra een man uiting geeft aan zijn vrouwelijke energie of behoeften. Hiermee bedoel ik absoluut geen dingen zoals homoseksualiteit, maar het voelt alsof ik me al moet verantwoorden door dit nu letterlijk hier te benoemen. Omdat ík de vrouwelijke kant van een man altijd zo beschouwde. Vroeger, tegenwoordig gelukkig niet meer. Integendeel. Als een man niet verbonden is met zijn vrouwelijke kant, is hij gewoon niet compleet. Wij mannen zijn nou eenmaal óók emotionele wezens. En we kunnen hoog of laag springen, maar ook wij zullen met onze vrouwelijke kant moeten dealen en integreren in onszelf om gelukkig te (kunnen) worden.

Astrologische toevoeging:

De moeder is in de kindertijd degene die ons voedt. Met eten, liefde, verzorging, bescherming et cetera. Dit wordt in de astrologie gesymboliseerd door de maan. De plaatsing van de maan staat voor de moeder, hoe we onze moeder ervaren hebben, wat voor moederend persoon wij zelf zouden zijn, wat ons emotionele geborgenheid brengt en wat onze behoeftes op dit gebied zijn. Ik denk zelfs dat de plaatsing van de maan in onze horoscoop ons informatie geeft over wat voor moeder we voor onszélf zouden moeten zijn. In de horoscoop van een man staat de maan naar mijn idee ook voor zijn innerlijke vrouw (bij vrouwen is de innerlijke man dan de zon) maar hierbij is ook zeker venus betrokken.

Iedereen weet zijn sterrenbeeld (=zonneteken), maar bijna niemand weet (in het moderne westen) zijn of haar maanteken, terwijl dit net zo belangrijk is. In de astrologie staat synchroniciteit centraal, dus als niemand zijn maanteken weet, of überhaupt weet dat dit bestaat, is het een logisch gelijktijdig ‘gevolg’ dat dit ook niet goed belichaamd wordt.

We moeten op een dag van actief naar passief, anders raken we uit balans. Van extravert naar introvert. Dit wordt ook vertegenwoordigd door het principe dat de zon schijnt (actief) en vervolgens weggaat, waarop de maan ‘schijnt’ (passief). Dit wisselt continu. De zon schijnt actief licht en warmte en de maneschijn is de reflectie van de zon en ‘schijnt’ dus passief.

Het bericht Emotionele behoeften (ook van mannen) verscheen eerst op Timo Eichholtz.

Twee blogs hiervoor had ik het over sportverslaving. Een lezeres schreef me vervolgens dat ze het juist enorm gedisciplineerd van me vond, hoe ik vroeger dagelijks trainde. Ik snap wat ze bedoelde, maar het gaat bij mij echt om het motief, om waaróm ik iets doe. En daar zit hem het verschil, of iets over discipline gaat of juist over het totáál andere.

Vroeger was ik namelijk zeer ‘gedisciplineerd’ in blowen, drinken en harddrugs gebruiken. Ik deed dit zelfs veel meer, vaker en beter dan van mij verwacht werd. Wekelijks overtrof ik mezelf hierin en raakte hierbij steeds meer spullen, banen, mensen en mezelf kwijt. In steeds kortere tijd wist ik meer van allerlei verschillende middelen naar binnen te schuiven. Ja, ik was op dat gebied een zeer gemotiveerd en gedisciplineerd mens.

Iedereen zal begrijpen dat ik hier geen volle prijzenkast mee heb verkregen, met op alle bekers gegraveerd: Mr. Discipline. Voor mij is iets doen waarvoor discipline nodig is een beetje samen te vatten met de volgende woorden: op korte termijn voelt iets als afzien, maar op lange termijn levert het iets op. Vrijwel altijd gaat het bij mij namelijk over zaken die ik in eerste instantie niet leuk vind om te doen. Of eigenlijk gewoon ‘kut’. Gebruiken, dwangmatig sporten, het hele ‘quickfix’-leventje dat ik leidde − en misschien nog steeds leid wat een aantal dingen betreft − heeft helemaal niets met een gedisciplineerd leven te maken.

Ik schrijf deze blog nu op een zondagochtend in een koffietentje en ik kom net een bekende tegen. Leuke vent. Hij begint toevallig tegen mij te praten en binnen een minuut gaat het over dat een schone geest begint bij een schoon huis. Hier begon híj over hoor, zelf zou ik dit op deze ochtend zéker niet hebben benoemd, wetende wat voor teringzooi het op dit moment bij mij thuis is. Maar dit was wel een treffend voorbeeld van de spijker op de kop slaan. In plaats van dat ik die ochtend de discipline had getoond om thuis op te ruimen, schoon te maken en mijn bed op te maken, was ik hem gepeerd om iets leukers te gaan doen. In dit geval het schrijven van deze blog dus. Typisch ‘quickfix’-gedrag dus, want het moest NU leuk zijn.

Ik vertel mezelf op dat soort momenten dat ik later wel terug naar huis ga om op te ruimen. En heel soms doe ik dat dan ook wel. De waarheid is alleen dat ik vaak de dag erna in dezelfde pleuriszooi wakker word en er mentaal ook last van krijg. Mijn geest reageert namelijk direct op de rommel in huis. Dit is een voorbeeld van: op korte termijn (directe) bevrediging geeft op lange termijn ellende. En dit patroon is exact hetzelfde als hoe het destijds was met het gebruiken van alcohol en/of drugs. Je NU goed voelen en straks de ellende krijgen. Het patroon hiervan werkt omgekeerd precies hetzelfde. NU ‘afzien’ (want hoe erg is het nu écht om verplichtingen na te komen?) geeft op lange termijn echte, en verdiende, bevrediging.

Voorbeelden van dingen die (voor mij) eerst afzien lijken, maar wel belangrijk zijn voor een prettigere geest en een fijner leven: opruimen, schoonmaken, mediteren, functioneel met geld omgaan, vooruit koken zodat ik een voorraadje gezonde maaltijden heb voor op en tijdens het werk, telefoon wat meer wegleggen, wandelen, lezen, sporten. Er zijn er geheid nog veel meer, maar ik vind het wel effe genoeg. Om dit soort dingen met vaste regelmaat te doen, moet ik discipline tonen. Doe ik dit niet, dan wordt mijn leven, en mijn geest, vanzelf een puinzooi. En dat komt dan puur omdat ik te lui was, eigenlijk een te grote baby was, om gedisciplineerd te leven. Dit noemen ze ook wel verslavingsgedrag, maar voor mij is verslavingsgedrag de eeneiige tweelingbroer (of -zus) van babygedrag.

De laatste jaren ben ik op het gebied van sporten een beetje de andere kant op gegaan. Door gebrek aan motivatie train ik vaak liever helemaal niet meer, terwijl het wel gewoon op een gezonde, normale manier zou ‘moeten’ gebeuren. Pas nú is er in mijn geval sprake van discipline. Ik ga immers met behoorlijke tegenzin naar de sportschool omdat ik er eigenlijk te lui voor ben. Dat is iets heel anders dan ‘moeten’ gaan om een bepaald uiterlijk te krijgen omdat anders mijn te lage zelfbeeld de overhand krijgt.

Kortom: discipline, hét begrip waar het een hoop verslaafden aan ontbreekt, is afzien, doen wat niet leuk is, doorzetten, doorgaan, commitment creëren en niet stoppen voordat je het gewenste doel écht hebt bereikt.

Astrologische toevoeging:

Saturnus (die al lang een beruchte reputatie heeft) is onmisbaar voor een gedisciplineerd leven. Saturnus is dé energie die moet worden gebruikt/geleerd om bijvoorbeeld patronen te doorbreken en jezelf iets nieuws, iets constructievers, aan te leren. Iemand die bijvoorbeeld nooit de verantwoordelijkheid heeft genomen, of verslaafd is aan allemaal verleidende zaken, heeft Saturnus nodig om dit patroon te doorbreken. Saturnus gaat over het langdurig tonen van discipline, doorzetten, bergen verzetten, afzien. En dan beloont deze planeet je met een (blijvend) resultaat. Saturnus is dus helemaal niet zo slecht als hij wordt afgeschilderd; het gaat erom hóé iemand zijn energie inzet. Wordt het zwaar en geef je snel op? Dan wordt Saturnus wél op een vervelende manier voelbaar. Maar dit is puur door je eigen toedoen. De planeet wordt ook in verband gebracht met karma: je krijgt wat je zaait met Saturnus.

Dit bericht is ook gepubliceerd in de Gastblog van LEF-magazine.

Het bericht Discipline (je krijgt wat je zaait) verscheen eerst op Timo Eichholtz.

Zwetend en letterlijk trillend kwam ik aan bij mijn eerste privéles yoga. Oké, als ik heel eerlijk ben, was het eigenlijk mijn tweede les. De eerste les was al een aantal weken eerder, maar toen ben ik niet komen opdagen. Deze tweede les wilde ik overigens ook bijna afzeggen en alleen, snel, het geld ervoor door de brievenbus proppen. De reden? Angst, omdat yoga totaal buiten mijn comfortzone ligt. Angst, omdat mijn lichaam één grote puinzooi is waarbij je bij het rekken en strekken nog net niet mijn pezen hoort losschieten, mijn gewrichten hoort ont-wrichten en mijn kunstheup eruit hoort klappen. Angst, omdat ik weet dat ik tijdens yoga totaal geen controle ga hebben en mezelf keihard ga tegenkomen.

Maar goed, ik loop deze keer dus toch naar binnen. Ik krijg een glaasje water aangeboden, en we gaan zitten en praten. “Ja, ik voel mij op mijn gemak”, zeg ik zwetend vanuit stil’stand’ (ik zat), met een ademhaling ter hoogte van ongeveer mijn jukbeenderen. We gaan ervoor, zeg ik in gedachten tegen mezelf terwijl ik de escaperoute naar de voordeur scan. De route die mij zou kunnen bevrijden van dit ongemakkelijke gevoel dat zich in elke lichaamscel bevindt. Maar de enige route die mij zou kunnen bevrijden, is het aangaan en verdragen van dit gevoel en mezelf overgeven aan de yogasessie. Maar ditmaal, in deze blog, zal ik een keer niet de wijsneus gaan uithangen.

Ongemakkelijk ‘gevoeletje’ dus, Timo? Ja, de tering! En dan is het uiteraard ook nog eens een mooie vrouw (de yogini, yoginesse of hoe ze dat ook noemen), die hier getuige gaat zijn van iemand bij wie vergeleken een baksteen lijkt te bestaan uit elastisch materiaal. Uiteindelijk lukt het mij om mij enigszins over te geven aan het feit dat ik hier een tijdje zal zijn uit-/overgeleverd aan dit mooie monster dat mij enorm gaat raken in mijn onzekerheid en ongemakken.

Gedachtes die zo’n beetje voorbijkwamen tijdens deze zeer ontspannende yin-yoga-sessie: “wat een ellende. Je kunt altijd opstaan en weglopen als je het niet meer trekt. Wat een ellende. Timo, je gaat hier niet dood aan. Wat zou ze denken van mijn olifantenniveau qua lenigheid? Ze is wel knap. Wat een ellende. Maak even een kutgeintje tussendoor tegen haar. Nee, doe maar niet, dat is gewoon een trucje om even de controle te pakken. Doe maar gewoon wat ze zegt. O ja, doorademen. Probeer die ademhaling iets lager te krijgen dan je voorhoofd. En ietsie meer richting buik. Wat een ellende, ik moet hier weg. Ah, toch even twee kutgeintjes gemaakt, hè, je kon het toch niet laten. Kijkt ze? Kut, mijn vetjes zijn zichtbaar in deze positie. Ademen, het lijkt wel alsof je een record niet- ademen wil neerzetten, Timo. Wat een ellende. Ik zweet me wezenloos van het nietsdoen. Kop afvegen. Zouden we al bijna klaar zijn? Nee, kut, dit was volgens mij pas de tweede oefening. Ik heb trek…”

Uiteindelijk lukte het me wel om mij iets meer op mijn gemak te voelen, maar dit kwam voornamelijk door degene die deze yogales gaf. Ze oordeelde niet en ging erg professioneel te werk, met een fijne energie. Al het ongemak kwam vanuit mijn eigen brein en ik wist van tevoren al dat dit zou gaan gebeuren. Niet voor niets was ik een paar weken eerder niet komen opdagen. En daarvoor had ik niet voor niets al minstens tien jaar lang gezegd dat ik het “ooit wellicht zou moeten gaan doen”, als ik het over yoga had.

Maar fuck it; I did it! Hoe ongemakkelijk ik het ook vond. Lange tijd heb ik me niet zo ver buiten mijn comfortzone begeven, en ik weet onderhand wel dat daar de winst zit. Ik had beloofd om niet wijs te gaan lopen doen in deze blog, dus ik wil het hierbij laten. Ik ga hier absoluut niet de motivator uithangen en lopen verkondigen dat ik een commitment aanga met yoga, puur om geestelijk te groeien, puur omdat het buiten mijn comfortzone ligt. Nee, ik kijk wel ff wat ik doe…

Astrologische toevoeging:

Net als bij de astrologische plaatsing van mijn vorige blog, is een conjunctie (samenstand) van Neptunus (die onder andere voor spiritualiteit staat) en Mars (onder andere spieren) een stand die zou kunnen aangeven dat het beoefenen van yoga een goed idee is. In dit geval combineer je de twee energieën in goede zin. Door middel van fysieke oefeningen met de spieren wordt dan een staat van “zen” of mindfulness bereikt. Zeker als deze in het zesde huis (onder andere huis van gezondheid en dagelijkse verplichtingen) is geplaatst.

In de volgende blog schrijf ik over discipline…

Het bericht Mijn eerste (en laatste?) Yoga-ervaring ooit verscheen eerst op Timo Eichholtz.

Dagelijks sporten. Als ik de tijd en de energie ervoor heb, doe ik dit. En als het even kan in de ochtend al. Fitness, heb ik het dan over. Vanaf mijn zeventiende doe ik dit al. Maar vroeger was het ook al maar de vraag of ik er de energie en tijd voor had. Destijds werd dat voornamelijk bepaald door mijn gebruik. Ik trainde eigenlijk iedere dag, tenzij ik te verrot was van het weekend ervoor, nog onder invloed was, of alwéér onder invloed was. Na een weekend gooide ik mezelf altijd eerst onder de zonnebank om die witte drugsbek weg te drukken. Vervolgens ging ik weer elke dag sporten om mezelf goed genoeg te voelen. Compenseren, noemde ik dit. Sporten, zoals ik dat deed, was vooral gericht op een ‘mooi fysiek’ (getraind lichaam), waarmee ik mijn lage zelfbeeld en onzekerheid compenseerde. Uiteraard was dit van tijdelijke aard, want het loste het probleem van mijn haperende zelfbeeld natuurlijk niet écht op. En even twee dagen niet trainen, misschien een patatje vreten, en ik zag weer dat dikke varken in de spiegel waar ik zo’n hekel aan had.

Mijn lage zelfbeeld is al vroeg in mijn leven ontstaan, omdat ik als kind dik was en daar ook een periode mee werd gepest. En als ik door iemand werd afgewezen, bijvoorbeeld een onbeantwoorde verliefdheid in de eerste of tweede klas van de middelbare school, weet ik dat altijd aan mijn postuur. Ik heb vaak gehoord dat mensen met een soortgelijk verleden vatbaar zijn voor een sportverslaving zoals ik die had; obsessief bezig zijn met je uiterlijk en daar een goed gevoel uit halen. Of eigenlijk: een slecht gevoel mee verbloemen. Ook zie ik dit wel eens bij mensen die vroeger juist een klein en dun postuur hadden, en hiermee eventueel werden gepest. In beide gevallen is het eigenlijk een vrij begrijpelijk copingmechanisme. Alleen werkt dit niet op lange termijn, zoals ook alcohol en/of drugs niet de oplossing zijn.

Met mijn sportverslaving (of zelfobsessie, die eigenlijk veel overeenkomsten had met anorexia) hield ik overigens mijn andere verslavingen in stand. Ik zorgde er namelijk altijd voor dat ik er goed uitzag en kreeg veel aandacht van vrouwen. Dat laatste was voor mij destijds een beetje de maatstaf voor succes. Een sportverslaving is eigenlijk fucking heftig en slinks. Het hield zowel mijn alcohol- als drugsgebruik in stand en wakkerde daarbij ook nog een vrouwenverslaving of ‘aandachts/liefdes’-verslaving aan. Hand in hand gingen ze.

Ja, fuck it, ik heb toch een sixpack?’

In de twee jaar dat ik voor het eerst echt clean was van alcohol en drugs, kreeg mijn sportverslaving meer ruimte; ik was immers nooit meer verrot. Soms trainde ik twee keer per dag en als ik moe was, nam ik natuurlijke stimulanten om tóch te kunnen sporten. Ik besloot ook maar weer als personal trainer te gaan werken. Zo kon ik het tot mijn identiteit maken en nóg meer gas geven aan dit patroon. Zeven keer per dag spastisch bakjes eten met de nodige eiwitten erin naar binnen werken en volle bak sporten op een overdosis cafeïne, omdat ik eigenlijk de energie er niet meer voor had. Hiermee was een bijnieruitputting flink in gang gezet en hing ik echt op het randje van een burn-out. Gezond man, dat sporten! “Ja, fuck it, ik heb toch een sixpack?”

Die periode van clean-zijn was ondanks het overmatige sporten wel een goede tijd, want ik was twee jaar lang clean van alcohol en drugs. Voor het eerst in mijn fucking leven lukte het onmogelijke en daar had ik dan ook echt wel veel voor gedaan. En vooral veel voor gelaten! Alleen deed ik niet genoeg om écht een diep (intern) helingsproces aan te gaan. Dat helingsproces had in mijn geval heel veel te maken met mijn lage zelfbeeld en onzekerheid. Het lúkte mij gewoon niet om het sportprobleem aan te pakken, ook al was ik mij er echt wel van bewust dat het allemaal ‘wat extreem’ was. Het was een hardcore gedragsverslaving, zoals ze dat noemen. En dat wat hieronder ligt (trauma, zelfbeeld et cetera), gaat véél meer naar de kern dan waar ik drugs en alcohol op gebruikte. Dit omdat er ook een liefdesverslaving aan gekoppeld was. En naar mijn beleving is er geen verslaving die dichter bij de kern komt dan liefdesverslaving. Hiermee wordt namelijk continu een hechtingstrauma getriggerd. Helaas rust er op dit type verslaving een nóg groter taboe dan bij andere verslavingen het geval is, terwijl ik geloof dat dit wel eens de meest destructieve van allemaal kan zijn. Ook geloof ik dat ontzettend veel mensen hier last van hebben, maar dat deze patronen vaak onzichtbaar worden gehouden voor de buitenwereld.

Ik riep trouwens altijd dat ik nooit anabole steroïden zou gebruiken. Dat vond ik namelijk nep. Maar uiteindelijk ging ik toch overstag, om groter en/of ‘droger’ te worden. Veel mensen denken dat het vanaf hier pas een sportverslaving is of wordt. “Ik gebruik geen anabolen” of “Mijn zoon traint elke dag, maar hij gebruikt geen anabolen”. Terwijl je dan eigenlijk de boel zit te bagatelliseren, want het steekt toch even iets anders in elkaar. De sportverslaving ís er vaak allang. Zie een sportverslaafde voor nu even als een alcoholist. Die gaat na een tijdje coke gebruiken zodat hij meer kan drinken. Bij een sportverslaafde is het sporten de alcohol, en de anabolen de coke. De verslaving wordt dus stérker en érger, maar hij ontstaat niet nu pas. Hij was er allang. Maar het sporten en obsessief letten op het eten alleen was niet meer genoeg…

Helaas moest ik eerst allerlei botten breken, een kunstheup krijgen en flinke zenuwschade oplopen, om van mijn sportverslaving af te komen. Ik moest leren mijn lichaam te verzórgen in plaats van het uit te buiten. Zodat ik eventueel weer zou kunnen lopen, want dit was nog maar de vraag. Het was zelfs niet zeker of ik mijn linkerbeen kon behouden. Wat er allemaal aan de hand was, na het scooterongeluk dat hiervan de oorzaak was, staat uitgebreid beschreven in mijn boek en is voor nu niet belangrijk.

Ik train nog steeds, als ik de energie heb, iedere dag. Maar met andere motieven. Ik sport niet meer voor een bepaalde ‘fysiek’, ik eet er niet meer obsessief naar en sport alleen als ik wíl. Als ik móét van mezelf, probeer ik niet te gaan. Want dan ga ik vanuit een dwingend motief en daar zit geen vrijheid. Daar zit geen liefde. Voor mij is dagelijks sporten of dagelijks bewegen, vanuit de juiste motieven, gezond en belangrijk. Het helpt mijn (beschadigde) lichaam sterk te blijven, het is een actieve vorm van meditatie en het kan me helpen om boosheid te ventileren als dat écht even nodig is.

Astrologische toevoeging:

Mars, natuurlijk! Mars heerst over onder andere de spieren, bloed en bijvoorbeeld assertiviteit en agressie. Het zesde astrologische huis gaat onder andere over onze dagelijkse taken, werk en verplichtingen. Maar het is ook traditioneel ‘het huis van gezondheid’. Met Mars in dit huis geplaatst kan het van belang zijn dat iemand iedere dag iets ‘Mars-achtigs’ doet. Fitness is hier een goed voorbeeld van. Staat Mars samen met Neptunus (conjunct wordt dat genoemd), dan ligt er wel het gevaar van verslaving op de loer. Neptunus is namelijk berucht om zijn verslavende effect, of beter gezegd: het effect van vluchten/ontlopen/verdoven.

Dit bericht is ook gepubliceerd in de Gastblog van LEF-magazine.

Het bericht Sport(verslaving) verscheen eerst op Timo Eichholtz.